งของเขากลับ แดงก่ำขึ้น มีเกล็ดดำขึ้นตามร่างกาย เหมือนกับว่าเป็นปีศาจร้ายอย่างไรอย่างนั้น”
“ทันใดนั้น พละกำลังก็มหาศาลขึ้น แม้แต่บาดแผลก็ไม่มีความรู้สึกเจ็บ ไม่ว่าพ่อของข้าจะจู่โจมอย่างไร เขาก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย”
แม้ว่าเจี่ยตงจะไม่ได้เห็น แต่ได้ฟังแล้วรู้สึกว่ามันช่างชั่วร้ายเสียจริง เขาจึงถามขึ้น
“นี่มันเป็นวิชาต่อสู้อะไรกัน ทำไมถึงน่ากลัวขนาดนี้”
“ตอนนั้นข้าเองก็ไม่รู้ แต่หลังจากที่ข้ากลับมาแล้วก็ได้ตรวจสอบค้นหา จนข้าทราบถึงชื่อของวิชาต่อสู้ที่ชั่วร้ายนี้จริง ๆ ด้วย”
“คืออะไร? ”
ทุกคนต่างก็มองไปที่หวางเสวเต้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หวางเสวเต้าจงใจทำเสียงให้ต่ำลง ที่เขาออกมาพูดซี้ซั้วแบบนี้ก็เพราะต้องการที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของพ่อเขากลับคืนมา ไม่อย่างนั้นเรื่องที่พ่ายแพ้ในการต่อสู้รวมถึงเรื่องการเสียชีวิต เขาจะกล้าออกมาพูดได้อย่างไรกัน
ดังนั้นเขาจึงตั้งใจที่จะไปค้นคว้าข้อมูลเพื่อทำให้สิ่งที่เขาพูดออกไปนั้นมีความน่าเชื่อถือมากขึ้น
“เมื่อสามสิบปีก่อนพวกนายรู้จัก ปรมาจารย์กัณหธรรมที่ชื่อว่าเซ่หยิ่งไหม”
ทุกคนต่างก็ส่ายศีรษะ มีเพียงเจี่ยตงที่ครุ่นคิดและพูดขึ้นว่า
“ข้าเคยได้ยินที่พ่อข้าพูด แต่ว่าเขาไม่ได้ตายไปแล้วหรอกเหรอ? ทำไมเหรอ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเขา”
“ใช่ตามนี้เลย วิชาต่อสู้ชั่วร้ายที่เฉินเฟิงได้ฝึกฝนนั้นก็คือวิชากังฟูที่เซ่หยิ่งสืบทอดต่อกันมา ซึ่งเป็นวิชากังฟูที่ใช้เลือด
