ออกมาด้านหน้าห้อง ก็เป็นสะพานจิ่วไช สามารถมองเห็นภูเขาชิงซานมาแต่ไกล ท่ามกลางความสบายได้ยินเสียงนก
ในสระบัวใบบัวชูสลอน บดบังทะเลสาป
“ที่นี่เป็นสถานที่พักผ่อนน่ะ ถ้าคุณชายเฉินชอบ ผมแนะนำให้คุณชายเฉินสมัครสมาชิก”
ชายอ้วนแนะนำ
“สถานที่ไม่เลว แต่บางคนกลับส่งกลิ่นอับชื้น ผมว่าช่างเถอะ ผมออกไปเดินข้างนอกคนเดียวดีกว่า”
“คุณชายเฉินไม่เหมือนใครจริงๆ”ชายอ้วนชื่นชม
ไม่นานคนไม่กี่คนก็มาถึงตีนเขา ตรงนั้นเป็นที่โล่งว่าง
สถานที่โล่งว่างนั้นมีบ้านหลังหนึ่ง ไกลออกไป เฉินเฟิงมองออกไปทางระเบียงเห็นคนมองมาทางพวกเขา
รอจนเขาเข้าใกล้ เป็นกลุ่มหวางลั่วปิง
แต่หนึ่งในนั้นมีคนหนึ่งทำให้เฉินเฟิงประหลาดใจ
“นักพรตชิงชิว ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
วันนั้นเป็นเพียงแค่เจอครั้งเดียว วันนี้กลับเจอชิงชิวที่นี่
“ที่แท้เป็นท่านนักพรต！คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะเจอกันที่นี่”
ชิงชิวคำนับเฉินเฟิง เฉินเฟิงจึงได้แต่คำนับกลับ
“สองวันก่อนเจอคุณท่านหวังที่ริมน้ำ ผมเห็นท่านวิทยายุทธ์สุดยอดเลย ก็เลยอยากศึกษาด้วย แต่คิดไม่ถึงว่าสองวันนี้มีการประลอง ผมใจคันๆ ก็เลยขอคุณท่านหวังมาดูการประลอง แค่คิดไม่ถึงว่าผู้ประลองจะเป็นสหายนักพรตเช่นนี้”
เขาเองก็ยังสวมชุดนักพรต ด้านหลังมีกระบี่สองด้าม
“ท่านนักพรตฝีมือดีจริงๆ”
“น้องชายรู้จักท่านนักพรตชิงชิวเหรอ”หวางลั่วปิงถาม
เฉินเฟิงพยักหน้า แต่การมาถึงของชิงชิวไม่ได้เปลี่ยนแปลงการประลองของพวกเขา
“ของๆคุณท่
