นกับคนเฝ้าประตู
“ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย ที่นี่เป็นสมาคมส่วนตัว คุณเป็นสมาชิกหรือเปล่าครับ ผมเลยให้คุณเข้าไป
ไม่ได้”
คนๆนี้รับผิดชอบต่องานมาก แววตาที่มองเฉินเฟิงฟ้อง ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ๆพวกคนจนจะมาใช้บริการนะ
เฉินเฟิงเองก็ยิ้ม เขายืนอยู่ที่นี่ ไม่อยากจะโมโหกับพวกคนเล็กๆพวกนี้ เขาไม่ได้เข้าไป ก็เป็นความตั้งใจของหวางลั่วปิง
เพียงแต่หนุ่มคนนี้ต้องการวางอำนาจข่มเขา
“ไม่งั้นเข้าไปพูดกับพวกเขาหน่อย ผมจะได้กลับไป”เฉินเฟิงพูดกับผู้รักษาประตู
แต่ยังไม่ทันรอให้คนเฝ้าประตูได้ตอบ ครั้งที่แล้วเห็นเจ้าอ้วนวิ่งออกมาจากด้านใน
เวลาวิ่งก้อนเนื้อบนตัวก็กระเพื่อม แต่ก็วิ่งได้เร็ว
“คุณชายเฉิน ขอโทษครับ คุณมาถึงก่อน ทางเรากลับมีคนมาขวางเสียงั้น”
เขาพูดกับเฉินเฟิงจบ จึงกระแอมเสียงจริงจัง
“ยังไม่ขอโทษคุณชายเฉินอีก พวกไร้ประโยชน์ คุณชายเฉินเป็นคนที่ขวางได้เหรอ ไม่ดูตาม้าตาเรือ”
คนเฝ้าประตูรู้สึกอึดอัด พอเจ้าอ้วนพูด เขายิ่งไม่กล้าล่วงเกิน ได้แต่ก้มหน้าขอโทษขอโพยเฉินเฟิง
อย่างว่าง่าย
“ช่างเถอะ เรื่องเล็ก ผมไม่ใช่คนไร้สาระ”
เขาเหน็บแนมฝ่ายตรงข้ามว่าไร้สาระ เจ้าอ้วนก็ฟังออก แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ได้แต่หัวเราะแหะๆ
“คุณชายเฉิน เป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อายุน้อยยังโดดเด่นขนาดนี้ ผมนี่เคารพนับถือศิโรราบ”
คนๆนี้หน้าไม่อาย ต่อให้เฉินเฟิงว่าเขาสักคำสองคำ เขาก็ยังคงยิ้มมาจูบเท้าเฉินเฟิง เฉินเฟิงจึงขี้เกียจใส่ใจ
“พวกเขามาถึงแ
