เฉินเฟิงสงสัยว่าพวกเขาหาอะไรได้
หลังจากที่ฝึกถึงขึ้นสูง จึงไม่ค่อยสนใจเรื่องทางโลกเท่าไหร่ ดังนั้นถ้าหากพวกเขาหาสิ่งเทียบเคียงที่
ทำให้เฉินเฟิงสนใจไม่ได้ การดวลครั้งนี้คงไม่เกิด
แต่พอเห็นเจ้าอ้วนสีหน้ายิ้มแย้ม ราวกับมั่นใจหนักหนาในสิ่งที่ตนเองควักออกมา
“ผมจะบอกพวกคุณให้ ผมเป็นคนเลือกมากทีเดียว ต่อให้ดื่มเหล้า ผมก็เลือกดื่มเฉพาะที่ผมอยากดื่ม ไม่งั้นต่อให้เป็นลาแฟร์ปีสองแปด ถ้าผมไม่อยาก ผมก็ไม่รู้สึกว่าดี”
“มันอย่างนั้นอยู่แล้ว พวกเราได้ยินเรื่องรสนิยมคุณชายเฉินมานาน เรื่องความประณีตไม่มีใครติดฝุ่น”
“แล้วพวกคุณเตรียมอะไรมาท้าดวลเล่า”เฉินเฟิงถามขึ้นอีกครั้ง
“คุณชายเฉิน ไม่ต้องรีบร้อน ของกำลังมา เดี๋ยวก็ถึง”
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
ประตูห้องเปิดออก ชายสามสี่คนแบกสิ่งของเข้ามา
“นี่คือ”
“ของอะไรใหญ่ขนาดนี้”
เฉินเฟิงกับสือโพ่จุนรู้สึกใคร่รู้ในสิ่งของที่อยู่ข้างใน
แต่เจ้าอ้วนไม่ได้ตอบตรงๆ เขาสบตากับหวางลั่วปิง จากนั้นยืนตรงขึ้น แล้วเดินไปทางลังไม้ที่อยู่ไกลออกไป
เขาเดินไปหยุดข้างลังไม้ แล้วรอให้คนสองสามคนเข็นมา จากนั้นก็ควักกุญแจดอกสีทองออกมาจากกระเป๋า
เฉินเฟิงมองอย่างละเอียด กุญแจของลังไม้ทำด้วยทองคำ
เมื่อกุญแจเสียบเข้ารู เจ้าอ้วนค่อยๆขยับ ลูกกุญแจอันละเอียดประณีตค่อยๆดีดขึ้น
แต่ในตอนที่จะเปิด ชายอ้วนหยุดการกระทำในมือ แถมยังพูดกับเฉินเฟิงเป็นพิเศษว่า
“คุณชายเฉิน ของในนี้น่ะไม่ธรรมดานะ”
ในตอนท
