ทิ้งก้อนหนึ่งเท่านั้น สีเขียวเป็นจ้ำๆคือก้อนสาหร่าย
แต่ไม่เหมือนแบบนั้น หินเป็นสีเขียวทั้งก้อน ราวกับสมบัติล้ำค่า
ใหญ่มาก น่าจะใส่ลังใหญ่ได้เกือบมิด
เพียงแค่ดู เฉินเฟิงก็ดูไม่ออกว่ามันจะพิเศษตรงไหน นอกจากสีสวย ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากหินทั่วไป
เขาเงยหน้าดูเจ้าอ้วน
“คุณชายเฉินลองใช้มือสัมผัส”เจ้าอ้วนพูดขึ้น
เฉินเฟิงจึงไม่เกรงใจ เขายังตั้งใจพับแขนเสื้อขึ้น แล้วยื่นมือเข้าไปในลัง
แต่ยังไม่ทันรอให้แตะหิน ก็รู้สึกได้ถึงไอเย็น ราวยื่นมือไปจับก้อนน้ำแข็ง
นี่เป็นไปได้ไง
จู่ๆหลินเฟิงรู้สึกเป็นไปไม่ได้
แต่หลังจากยืนยันสามรอบแล้ว ความรู้สึกเย็นเฉียบจริงๆ แล้วถ่ายผ่านออกมาจากก้อนหินด้วย
พวกเขาต้องทำอะไรกับหินนี่แน่ๆ
เฉินเฟิงยังคงไม่เชื่อ เขาอยากดูสีหน้าของเจ้าอ้วน
แต่สิ่งที่ได้ก็คือความนิ่งเฉย
มือยื่นออกไปใกล้หิน ความเย็นนั้นสัมผัสมือ จากนั้นเขาต้องดูว่าหินก้อนนั้นเอื้อประโยชน์อะไรต่อการฝึกฝนบ้าง
แต่ยังไม่ทันรอสัมผัสก้อนหิน เขาก็ปล่อย
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปสัมผัส และไม่ใช่เพราะเขาคิดว่าเป็นเรื่องตลก แต่ตอนที่สัมผัสได้ เหมือนกับมีความรู้สึกว้าวุ่นเข้าแทรกไปในหัว
เขาราวกับแข็งทื่อไป เขาควบคุมอารมณ์อยู่นานกว่าจะผ่อนกลับมาได้
รอจนเขาได้สติตื่นรู้ แล้วไปดูหินนั้นอีก ความสงสัยทั้งหมดก็มลายหายไป
นี่ไม่ใช่หินธรรมดาจริงๆด้วย
ชายอ้วนยืนยิ้มอยู่ด้านข้าง
“คุณชายเฉิน ตอนนี้เชื่อในตำนานหินประหลาดแล้วสินะ”
