ียร แต่แค่ไม่รู้ว่าลังนี้เกี่ยวอะไรกับก้อนหิน”
ช่างดูน่ารื่นรมย์ เฉินเฟิงก็อดชื่นชมคำหนึ่งไม่ได้
พอได้ยินเฉินเฟิงยกหมัด หวางลั่วปิงหัวเราะเสียงดังขึ้น
“ผมบอกแล้วว่านี่ไม่ใช่หินธรรมดา เป็นสี่หินประหลาดชิงชุ่ย ชางซง หนิงโพ เต้าเนี่ยน รวมกัน……”
“นั่นเป็นตำนานนี่?”ไม่รอหวางลั่วปิงพูดจบ สือโพ่จุนก็ตกตะลึง
“หรือว่าพวกคุณได้หินประหลาดสี่ชนิดนี้มา เป็นไปได้ไง”
แต่ไม่มีใครไปสนใจสือโพ่จุน
เฉินเฟิงเองก็เคยได้ยินตำนานหินประหลาดสี่ชนิดเหมือนกัน แต่ก็เป็นแค่ตำนาน ใครจะไปเชื่อว่าแค่หินจะทำให้คนบรรลุได้
แต่พอเห็นท่าทีพวกหวางลั่วปิง พวกเขาก็เหมือนจะยืนยันในตำนานนี้
เฉินเฟิงยังคงรักษาท่าทีที่สงสัย เขาพูด
“ผมเองก็ใช่ว่าไม่เชื่อคุณท่านหวัง แต่เรื่องพวกนี้มันแค่เรื่องขำขันน่ะ ผมคงจะอาศัยคำพูดคำเดียว《จี๋เต้าเจินเจี่ย》เอาออกมาเถอะ！นั่นเป็นเคล็ดลับแห่งพรมแดนปรมาจารย์เลยทีเดียว”
“น้องชายไม่เชื่อก็เป็นเรื่องปกติ”เขายังคงยิ้ม
“แต่น้องชายไปสืบเสาะหาดูได้ ว่าหินนี่เป็นหนึ่งในตำนานจริงหรือเปล่า หากน้องชายไม่เชื่อ งั้นการท้าดวลก็เป็นโมฆะ ไม่งั้นคนใต้หล้าจะหัวเราะได้ว่าผมรังแกผู้น้อย”
หวางลั่วปิงมีความมั่นใจมาก เฉินเฟิงเองก็พึมพำในใจ หรือว่าจะเป็นหินประหลาดในตำนานจริงๆ
เขาลุกขึ้นอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เตรียมตัวดูว่าหินนี้ประหลาดอย่างไร
ดูท่าเฉินเฟิงเดินมา เจ้าอ้วนก็หลบทาง
หินที่วางอยู่ในลังดูเหมือนหินที่ถูก
