เขากุมมือเซี่ยเมิ่งเหยาแน่น พูดเสียงค่อย
“คุณไม่เชื่อผมเหรอ”
เซี่ยเมิ่งเหยาถูกถามจนสับสน
เธอมักจะรู้จักเฉินเฟิงในมุมใหม่ๆเสมอ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ จนแต่งงาน จนหย่าร้าง จนแต่งงานใหม่ ทุกขั้นตอน เขาเหมือนกล่องชอตโกแลตที่ค่อยๆถูกเปิดขึ้น และมีชอคโกแลตหลากรสชาติ
“ไม่……ไม่ใช่ ฉันเชื่อคุณ”
“เมิ่งเหยา ผมมักจะรอให้พวกเราแก่ตัวลง ผมจะประคองคุณ นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ลานบ้าน มองดูลูกของเรา หลานของเรา กำลังเล่นกัน พอคุณเหนื่อย ก็จะเอนซบผมหลับไป ผมกลัวคุณหนาว เลยหยิบเสื้อคลุมห่มให้”
ได้ยินคำหวานหยาดย้อย จินตนาการถึงภาพอันอบอุ่น เซี่ยเมิ่งเหยาก็หน้าแดง
สองคนเคียงข้าง จนไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร
ถ้าเป็นผีมือคนตระกูลเซี่ยทำจริง ก็จะรู้ผลไม่นาน
เป็นเช่นนั้นจริง ไม่กี่วันต่อมา ข่าวในเน็ตก็ถูกลบไป พวกเกรียนคีย์บอร์ดที่คอยประโคมข่าวก็เงียบไปด้วย
แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ แต่คนที่ดาวน์โหลดคลิปมาก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล พวกคอมเมนต์ต่างๆถูกซ่อน
แต่ว่า นั่นเป็นเพียงแค่คนกลุ่มน้อย ไม่ได้กลายเป็นกระแส
เป็นเพื่อนเซี่ยเมิ่งเหยาอยู่ชางโจวเป็นนาน เยี่ยนจิงก็มีข่าวมา
ตงเป่ยไร้เทียมทานจะระบุชื่อคนประลอง
ข่าวคราวสือโพ่จุนง่ายมาก แค่คำเดียว ไม่มีหัวไม่มีท้าย เฉินเฟิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตงเป่ยไร้เทียมทานคือใคร แต่เขาก็ยังคงบอกลาเซี่ยเมิ้งเหยา กลับเยี่ยนจิง
ที่สนามบิน สือโพ่จุนมารับเขา
“ให้ผมรีบกลับมาขนาดนี้ ตงเป่ยไร้เทียมทานเก่งกาจ
