เฉินเฟิงออกจากบ้านตระกูลเซี่ย ก็ไม่เคยหยุดเลยสักครั้ง แล้วตอนนี้ศัตรูยังจะมาปล่อยข่าวอีก
“ประกาศได้ประกาศออกไปแล้ว ค่อยดูเวลาแล้วกัน พวกนั้นคงจะพูดต่อ ฉันรู้จักพวกเขาดี ถ้าไม่ได้อะไรดีๆ แม้แต่ขาก็ยังขี้เกียจยก และยิ่งไม่ไปทำอะไรพรรรคนั้นหรอก”
เฉินเฟิงมาถึงชางโจวตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ข่าวลือแพร่ไปตอนเก้าโมงเช้า หลังจากเซี่ยเมิ่งเหยาเปิดตัวเพียงชั่วโมงเดียว เขาจึงรีบร้อนไปพบเซี่ยเมิ่งเหยา
พอสองคนเจอหน้ากัน เฉินเฟิงจึงถาม
“เมิ่งเหยา คุณไม่เป็นอะไรนะ！”
เซี่ยเมิ่งเหยาดูอ่อนเพลียมาก แต่พอเห็นว่าเฉินเฟิงมา เธอก็รีบเก็บอารมณ์ ให้ตัวเองดูไม่น่าเกลียดจนเกินไป
“คุณมาได้ไง”
“พอกลับมา อยู่เยี่ยนจิงคืนนึง ก็มา”
เซี่ยเมิ่งเหยารู้ว่าเขาไปทำอะไรที่เยี่ยนจิง ในใจปวดร้าว แต่ยังยิ้มให้
“กลับมาก็ดีแล้ว”
เฉินเฟิงร้อนใจเรื่องของหล่อน จึงถามอีก
“ข่าวลือข้างนอก คุณเตรียมไปถึงไหน”
“จะทำอย่างไรได้อีก ฉันไปอุดปากคนพวกนั้นไม่ได้สักหน่อย พวกเขาจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ฉันไม่ได้ละอายอะไร”
“พวกเขาเหรอ คุณรู้เหรอว่าใครหาเรื่องคุณ”เฉินเฟิงถาม
“ก็จะใครอีก ก็คนที่บ้านน่ะสิ ตั้งแต่ฉันออกจากตระกูลเซี่ย พวกเขาก็ยิ่งดูถูกเรา เดิมทีพวกเขาคิดว่าเราออกจากตระกูลเซี่ย ไม่นานก็กลับไป แต่คิดไม่ถึงว่าเรากลับไปได้ดีกว่าที่พวกเขาคิด บางคนทนดูไม่ได้”
ตอนแรกเรื่องแยกบ้านเฉินเฟิงเป็นคนเสนอออกมา ค่าก่อสร้างห้าร้อยล้าน เขายึดเป็นเงื่อนไข ให้พ
