วกเขายอมให้เซี่ยเมิ่งเหยาแยกบ้าน
แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ขอบคุณ ยังทำเรื่องแบบนี้อีก
“พาฉันกลับบ้าน”
เฉินเฟิงโกรธมาก ผลที่ตามมาดูร้ายแรงกว่าเดิม
เขาออกคำสั่งที่ไม่มีใครเถียงได้ แต่เซี่ยเมิ่งเหยายังคงส่ายหน้า
“พวกเขาไม่ยอมรับหรอก พวกเขาต้องเป็นคนก่อเรื่องแน่ พวกเราไม่มีหลักฐาน ไปก็ไม่มีประโยชน์”
“ไปกับผมก็พอ”
เขายังคงยืนกรานพูดหนึ่งไม่เป็นสอง จะพาเซี่ยเมิ่งเหยาไป
จู่ๆเซี่ยเมิ่งเหยาก็รู้สึกอุ่นใจ ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้รับมานาน โดนเขากระชากไปมา เธอมองไปที่เฉินเฟิง
ปล่อยให้เขาจูงตัวเองไป
เมื่อมาถึงบ้านตระกูลเซี่ย พ่อบ้านจำเฉินเฟิงได้ พอเห็นเฉินเฟิงพาเซี่ยเมิ่งเหยาเดินเข้ามา ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
“พวกเขาไปไหนกันหมด”เฉินเฟิงถาม
“อยู่ที่ห้องโถงหมดครับ”พ่อบ้านไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป
ทั้งคู่จึงเดินโทงๆเข้าไปที่ห้องโถง เห็นเซี่ยห้าวเดินออกมาพอดี
“แก……เฉินเฟิง……”
เขาพูดไม่เป็นประสา
เฉินเฟิงยังพูดไม่ทันจบ ก็บังคับถาม
“เรื่องข่าวลือแกทำเหรอ”
“ห๋า？”
เขาตะลึงก่อน แล้วค่อยตั้งตัวได้
“แกอย่ามามั่ว ฉันไม่รู้ข่าวลือไร”
“ฉันยังไม่ได้บอกข่าวลือเลย แกจะรีบปฏิเสธทำไม”
น้ำเสียงเฉินเฟิงเย็นเยียบ จ้องมองทะลุเข้าไปในแววตาเซี่ยห้าว
“ฉัน……ฉันก็ได้ยินมาบ้าง ไม่ได้หรือไง！”
เขาดูร้อนตัว พูดจบก็เดินกลับไปห้องโถง ไม่รู้ว่าเขาออกมาอยากทำอะไร
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจเขา เตรียมจะเข้าไป
เซี่ยเมิ่งเหยาดึงเขา
“จ
