ยอมแพ้！”
เจี่ยตงไม่กล้าแม้หายใจ เฉินเฟิงรู้สึกน่าเบื่อ จึงพูด
“ตบปากตัวเองสิบที แล้วจะปล่อย”
ได้ยินคำพูดเฉินเฟิง เจี่ยตงมองไปอย่างไม่อยากเชื่อ หากแต่ได้แววตาสงสัยของเฉินเฟิงมา
“ว่าไง มีปัญหา”
“ไม่ ผมตบ”
เสียงตบกังวานครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งมุมถนนี่เงียบสงัดเสียงตบก็ยิ่งชัดเจน
แต่พอตอนตบครั้งที่สิบ ก็มีนักพรตแบกกระบี่ยาวเดินมา
สวมชุดนักพรต แบกกระบี่ยาว เกล้ามวย ดูได้อารมณ์นักพรตเซียน
นักพรตนั้นเดินมาหยุดหน้าเฉินเฟิง แนะนำตัวอย่างเกรงใจก่อน แล้วพูด
“อาตมาชิงชิว”
แน่นอนว่าเฉินเฟิงไม่รู้จักนักพรตคนนี้ แม้จะบอกว่ามาจากสำนักหัวเซี่ย แต่ก็เรียนสำนักคุนหลุน และนักวิทยายุทธ์ทางนั้นก็ไม่ใช่นักพรต แค่ปลอมตัวใส่ชุดนักพรตแค่นั้น
แต่เฉินเฟิงเองก็ยังไม่เคยได้ยินเรื่องนักพรตพเนจรของสำนักคุนหลุน
แต่ว่าฝ่ายตรงข้ามเกรงใจ เขาไม่สามารถที่จะเสียมารยาทได้ จึงคำนับกลับเป็นมารยาท
“ไม่ทราบว่าท่านนักพรตมีธุระอะไร”เขาถาม
ชิงชิวเห็นเจี่ยตงที่หน้าบวมอยู่ข้างๆ จึงค่อยๆพูด
“ขอร่ำเรียนวิชากับปรมาจารย์”
“ปรมาจารย์งั้นเหรอ”เฉินเฟิงพึมพำในใจ
คนที่เรียนวิทยายุทธ์ มีใครบ้างที่ไม่ต้องการมีปรมาจารย์ แต่ปรมาจารย์ก็มีอยู่ไม่กี่คนแค่นี้ ต่อให้ได้《จี๋เต้าเจินเจี่ย》ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นปรมาจารย์ไปได้อย่างไร
พรมแดนติดขัดอยู่ตรงนี้นานแล้ว
ออกไปฝึกฝนข้างนอก ก็เพื่อที่จะเป็นปรมาจารย์ และทำให้พรมแดนของเขามั่นคงยิ่งขึ้นก็เท่านั้น
