ดูเหมือนว่าหวางเสวเต้าก็รู้จักเฉินอิงไฉ คุณชายตระกูลเฉินคารวะเหล้าให้ เขารู้สึกยำเกรง รีบรับไป น้ำเสียงสงบขึ้นมาหน่อย
“คุณชายเฉิน ผมเองก็ได้ยินชื่อคุณชายเฉินแห่งเยี่ยนจิงมานาน เพียงแค่ไม่เคยมีโอกาสได้เจอ วันนี้มีโอกาสได้เจอ นับเป็นบุญสัมพันธ์ เหล้าจอกนี้ผมขอคารวะ คุณชายตามสบาย”
พูดจบ จึงกระดกแก้ว ดื่มหมดจอก
เห็นหวางเสวเต้าจริงใจขนาดนี้ เฉินอิงไฉไม่กล้าแสดงความอ่อนแอ
“น้องหวังช่างเปิดเผยจริงใจ จอกนี้ผมก็ขอคารวะหมดแก้ว”
เขาเองก็เหมือนกัน ดื่มจนหมด
คุณชายพวกนี้ดื่มสังสรรค์สรวลเสเฮฮาด้วยกัน เพื่อหาผลประโยชน์ ตอนนี้มีคุณชายตงเป่ยไร้เทียมทานเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
หน้าการผลักแก้วกันไปมา ต่างก็ลืมเรื่องไม่สบอารมณ์เฉินเฟิงไปชั่วขณะ
รอจนดื่มวนครบสามรอบ เฉินอิงไฉจึงถามหวางเสวเต้า
“คุณชายหวัง เยี่ยนจิงสู้ตงเป่ยไม่ได้ ภายใต้โอรสสวรรค์ เมืองราชันย์ คุณลุงหวังจะมาที่นี่ ประมาทไม่ได้นะ”
แต่หวางเสวเต้าอาศัยที่เมาเหล้า ทำเป็นไม่สนใจ
“ท่านผู้เฒ่ามีวิทยุทธ์ในตัว หมัดบ้าบอที่ตงเป่ยน่ะ แล้วก็กระบี่น่ะ ไม่มีอันไหนดีสักอัน มาเยี่ยนจิงคราวนี้ จะมีคนที่เก่งกาจไปกว่าที่ตงเป่ยเหรอ”
“น้องชาย พี่ไม่ได้โม้นะ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ต้องเชื่อในจุดนี้ อย่างสมาพันธ์เยี่ยนจิง ในมือมีไม่น้อย ลองนัลดู ดูว่ามีกี่สมาพันธ์……”
ยังไม่ทันให้เฉินอิงไฉพูดจบ หวางเสวเต้าไม่สบอารมณ์
“หึ คนที่ไม่ยอมแก่ตาย
