นี้เป็นรุ่นออกแบบพิเศษสำหรับราชวงศ์อังกฤษ คนธรรมดาถ้าไม่มีคอนเนคชั่นกับปาเต๊ะฟิลิปไม่น่าจะซื้อได้”
เจี่ยตงได้ยินผู้เชี่ยวชาญอุทานแบบนี้ เขาก็ไม่คิดว่าผู้หญิงที่ไม่มีอะไรสะดุดตา จะสวมนาฬิกาแบบนี้ได้
แม้จะเป็นนาฬิกาหลักล้านหลักสิบล้าน ถ้าเขาจะเอา จะซื้อกี่เรือนมาสวมก็ได้ แต่พอได้ยินว่าจำกัดสำหรับราชวงศ์อังกฤษ ต่อให้เขามีเงินมากแค่ไหน ก็ซื้อไม่ได้
“คุณคงไม่ได้กำลังล้อเล่นมั้ง”
เจี่ยตงไม่อยากเชื่อ ถามคนรู้จักเสียงค่อย
คนรู้จักคนนั้นแทบไม่มีเวลาไปสนใจเจี่ยตง เขาชอบนาฬิกา และก็ชอบวิเคราะห์นาฬิกา แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะได้สัมผัสนาฬิกาหรูทุกรุ่น
ข้อมือหลินหวั่นชิวเป็นประกายด้วยนาฬิกาสตรี เขาเคยเห็นแค่บนนิตยสาร แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น มองปราดเดียวเขาก็จำได้แล้ว
หลินหวั่นชิวยิ้มให้เฉินเฟิง แล้วเบียดชิดเฉินเฟิงเข้าไปอีก
พาผู้หญิงที่มีเงินและสง่าราศรีแบบนี้ ยังไงก็ได้หน้า
หลินหวั่นชิวคิดแบบนี้
ในตอนที่เจี่ยตงอยากเข้าไปดูนาฬิกาหนึ่งเดียวในโลกอย่างละเอียด หลินหวั่นชิวกลับถกแขนเสื้อลง ปิดบังข้อมือตัวเองไว้
เจี่ยตงมองไปที่ข้อมือหลินหวั่นชิว แววตาใคร่รู้ในนาฬิกายังคงไม่ถดถอย ยิ่งเทียบกับเมื่อครู่ กลับดูคาดหวังมากขึ้น
“คุณผู้หญิง นี่คุณ……”
“ไม่มีอะไร ก็แค่ของไม่มีราคา ก็ไม่อยากให้คนไม่เกี่ยวข้องดู”
“คุณ……”
เจี่ยตงจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น อยากจะพูดจาแรงๆ แต่คนที่มีกำลังอยู่ตรงหน้า ยิ่งพูดมาก ยิ่งแสดง
