ความอ่อนแอ
ความเกลียดชังถาโถมลงบนตัวหลินหวั่นชิว เขาจ้องไปที่เฉินเฟิง ให้เฉินเฟิงรู้สึกแปลก
แต่พอทะเลาะกันแบบนี้ จะตีกันก็ตีไม่ออก ไม่งั้นเฉินเฟิงก็อยากจะสั่งสอน
“ภูผาธาราพานพบ เจอกันคราวหน้า หวังว่าจะยิ้มกันอย่างมีความสุขกว่านี้”
พูดจบ เจี่ยตงจึงลากคนรู้จักไปชั้นสาม
เฉินเฟิงเงยหน้า ยิ้มให้เฉินอิงไฉกับหวาหยู่ที่มองลงมา
ราวกับกำลังบอกว่า เขารอพวกเขาสองคนลงมาหาเรื่อง
แต่พอสบตา สองคนนั้นก็ล่าถอย
ไฟในใจนั้นดับยาก ความเสียเปรียบทำให้พวกเขาไม่กล้าโผล่หน้า ได้แต่รอให้ตระกูลจิ่งส่งกองกำลังมาสนับสนุน เอาเฉินเฟิงให้ตาย
“คุณชายเจี่ย ท่านนี้คือ”
รอจนเจี่ยตงพาคนสนิทมาถึงชั้นสาม หวาหยู่จึงถาม
“อ่อ สหายทั้งสอง ดูท่าคงไม่ค่อยรู้จักกัน ท่านนี้เป็นลูกชายของนายกสมาพันธ์ตงเป่ย หวางเสวเต้า”
“เป็นลูกชายของหวางลั่วปิงสินะ ที่เป็นนายกสมาพันธ์ตงเป่ย”
หวาหยู่พูดอย่างประหลาดใจ
“คิดว่าตงเป่ยไร้เทียมทานนี้คงต้องเปลี่ยนหน่อย อีกสองวันพ่อผมจะมาเยี่ยนจิง ที่ตงเป่ยไม่มีใครเอาชนะเขาได้”
คำพูดนี้ พูดราวกับว่าหวางลั่วปิงเคยมารบชนะเยี่ยนจิงอย่างนั้น
แต่ฉายาของหวางลั่วปิงไม่ได้พูดเกินจริง รบมายี่สิบสามปี ตงเป็นยังคงเป็นกองกำลังสำคัญของหัวเซี่ย เพิ่งได้ฉายาตงเป่ยไร้เทียมทาน ไม่แน่อีกไม่นานคงได้เปลี่ยนชื่อ
เฉินอิงไฉไม่ค่อยชอบหน้าหนุ่มยโสคนนี้ แต่จู่ๆกลับรู้สึกอยากให้หวางลั่วปิงสั่งสอนเฉินเฟิง เขาจึงอยากพบ
ดังนั้นจึงหยิบแ
