ระทำนี้เท่ากับรนหาที่ตาย
“ฉันคิดออกแล้ว ก่อนหน้านี้นายบอกว่าจะท้าประลองกับฉัน จะทำให้ฉันแพ้ราบคาบ ใช่ไหม?”
เฉินเฟิงมองไปที่จียุ่น แววตาเย็นยะเยือก
ได้ฟังคำพูดของเฉินเฟิง จียุ่นนิ่งงัน ใบหน้าของเขายิ้มเศร้า ตอนแรกตอนที่เฉินเฟิงสู้กับอู่จื่อโจว เขาคิดว่าอู่จื่อโจวออมมือ อีกทั้งยังพูดชมเกินจริง ความสามารถของเขาไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น แต่หลังจากฉู่เหอและเฉินเฟิงสู้กัน เขามองออกอย่างชัดเจน ในใจสั่นสะเทือน หลังจากได้เห็นความสามารถของเฉินเฟิงแล้ว เขาจะไปกล้าท้าประลองได้ยังไง เขาไม่อยากเป็นฉู่เหอคนที่สอง
“ฮ่าๆ เรื่องนั้น เมื่อกี้ยุ่นเอ๋อแค่พูดเล่นเท่านั้น นายอย่าคิดจริงจัง！”
จีอู๋ฉางไอแห้งๆ พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
รู้แต่แรก จียุ่นอายุยังน้อย ง่ายที่จะถูกทำให้โมโห ถ้าถูกทำให้โมโหแล้ว เดินขึ้นหน้าไปสู้กับเฉินเฟิง ผลสุดท้ายต้องแพ้อย่างอนาถแน่นอน
อันดับต่อมา ถ้าจียุ่นไม่กล้ารับคำท้าประลอง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปชื่อเสียงของตระกูลพวกเขาก็จะถูกทำลายจนป่นปี้
จียุ่นที่ยืนอยู่ข้างๆได้ยินคำพูดของพ่อ เขาเองก็ยิ้มด้วย ทว่าในใจกลับอึดอัดเป็นอย่างมาก แต่ตัวเขารู้ดี ถ้าต่อสู้กับเฉินเฟิงขึ้นมาจริงๆ เขาไม่มีความมั่นใจที่จะชนะแม้แต่น้อย
“ฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับ！ปรมาจารย์จี เดิมทีผมอยากจะได้รับการสั่งสอนจากตระกูลสูงส่งของศิลปะการต่อสู้ ในเมื่อพี่จียุ่นพูดเล่น ก็น่าเศร้ามากเลยครับ ไว้วันข้างหน้ามีโอกาส ผมจะไปหาถึงที
