้สึกนับถือ！”
“อื้ม ทำให้คนรู้สึกนับถือจริงๆ！”
ศีลสามหุบยิ้มเหยียดหยามที่ยากจะพบเจอ อีกทั้งพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ยอมรับในตัวเฉินเฟิง ในเวลานี้เองเขาคิดบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน สมองของเขาเอนเอียงไปด้านหนึ่ง เขาอยากเห็นหน้าคนหยิ่งผยองเมื่อครู่ หวังอีเตาที่บอกว่าจะฆ่าเฉินเฟิง ผู้อาวุโสหวังในตอนนี้สีหน้าของเขาจะเป็นยังไงบ้าง
ดวงตาทั้งสองข้างของหวังอีเตาเบิกกว้าง ปากอ้าใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ตีให้ตายเขาก็คิดไม่ถึง เรื่องจะเปลี่ยนเป็นแบบนี้ไปได้ ทว่าสภาพน่าอนาถของฉู่เหอที่นอนอยู่บนพื้นนั้น คอยย้ำเตือนเขาอยู่ตลอดเวลา ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้เป็นเรื่องจริง
เขาไม่เชื่อ หรือไม่กล้าจะเชื่อ
“กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”
“ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ เป็นไปได้ยังไง！”
มองดูเฉินเฟิงที่ราวกับเป็นเทพแห่งความตาย ฉู่เหอเอาแต่พูดประโยคทั้งสองประโยคเมื่อครู่ไม่หยุด เขาแพ้แล้ว ศักดิ์ศรีและความทระนงของเขาถูกเฉินเฟิงเหยียบย่ำหมดแล้ว
“ไอ้คนไร้ประโยชน์แกเริ่มก่อนเถอะ ฉันกลัวว่าถ้าฉันเปิดเผยความสามารถที่แท้จริงของฉันออกมาแกจะไม่กล้าสู้กับฉัน ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่ดีแน่！”
“คนอย่างแก กล้าพูดแบบนี้กับฉัน?”
เวลานี้ เขานึกถึงความทระนงและมั่นใจของตนเองที่พูดออกไปก่อนจะเริ่มการแข่งขัน
ฉู่เหอที่นอนอยู่บนพื้น ไม่มีความทระนงและมั่นใจอีกแล้ว สิ่งที่มาแทนคือความผิดหวังและสับสน
เวลานี้ภายในใจของฉู่เหอพังทลาย เขาไม่
