มีความหวังแล้ว ถึงแม้ครั้งนี้เฉินเฟิงจะไม่ฆ่าเขา เส้นทางศิลปะการต่อสู้ในวันข้างหน้าของเขาก็จบลงแล้ว ไม่มีโอกาสที่จะพัฒนาได้แล้ว
“แฮ่กๆ！”
ฉู่เหอลุกขึ้นนั่ง ท่าทางนี้ทำให้หน้าอกของเขาเจ็บปวด อดไม่ได้ที่จะไอออกมา หลังจากดีขึ้นเล็กน้อยเขาก็พูดกับเฉินเฟิง:“เมื่อกี้นายใช้ศิลปะการต่อสู้อะไร?”
“นายสามารถนอนตายตาหลับได้แล้ว！”
เสียงของเฉินเฟิงเย็นยะเยือก ราวกับสายลมแห่งความตายจากนรก สำหรับเขาฉู่เหอในตอนนี้เป็นคนที่ตายไปแล้ว เขาไม่มีทางเห็นใจศัตรูของตนเอง
แน่นอนตอนที่หวังอีเตาและเย่หนานเทียนสู้กัน สุดท้ายเย่หนานเทียนเห็นใจ ไม่ได้เอาชีวิตเขา ทว่าหวังอีเตาไม่รู้สึกซึ้งใจแม้แต่น้อย เขาเอาแต่คิดอยากจะแก้แค้นเย่หนานเทียนอยู่ตลอดเวลา ถึงขั้นหลังจากที่เย่หนานเทียนพิการไปแล้ว หวังอีเตายังคงไม่ทิ้งโอกาสนี้ อีกทั้งยังเตรียมให้ลูกศิษย์ของตนมาเอาชีวิตเย่หนานเทียน
เฉินเฟิงเป็นศิษย์น้องของเย่หนานเทียน ไม่ว่าจะมุมไหน ฉู่เหอสมควรตายอย่างไม่ต้องสงสัย เฉินเฟิงไม่มีวันออมมือ ไม่มีวันสงสาร
“บอกฉัน ศิลปะการต่อสู้ของนายคืออะไร? รีบบอกฉันมา！”
สีหน้าของฉู่เหอซีดขาว ตัวของเขาขยับไปหาเฉินเฟิงไม่หยุด บวกกับเสียงแหบแห้งของเขา ภาพนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าฉู่เหอแทบจบสิ้นแล้วจริงๆ เขาแค่อยากจะรู้ก่อนตายว่าเฉินเฟิงที่ทำให้ผู้สืบทอดศิลปะการต่อสู้โบราณของตนพ่ายแพ้ร่ำเรียนศิลปะการต่อสู้อะไร
“ไปตายซะ！”
ขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าเฉินเฟ
