กใจกับท่าทีของเฉินเฟิง เขามองดูเฉินเฟิงพร้อมพูดขึ้นว่า “คุณน่าจะรู้ ตอนนั้นศิษย์พี่ของคุณถูกทำให้พิการอย่างไร?”
“รู้ครับ” เฉินเฟิงพยักหัวอย่างหนักแน่น และพูดว่า “ตอนนั้นศิษย์พี่ถูกกลุ่มผู้แข็งแกร่งอันดับเทพรุมทำร้าย จากนั่นก็ทุบขาทั้งคู่ของเขาพิการ”
“ท่านประมุขก่วน ความหมายของคุณคือ การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ จะมีผู้แข็งแกร่งอันดับเทพ ที่ร่วมรุมทำร้ายศิษย์พี่ในตอนนั้นลงแข่งขันด้วยหรือ?” เฉินเฟิงถามขึ้นอย่างสงสัย สำหรับศิษย์พี่เย่หนานเทียน ที่จริงเขาไม่ได้รู้จักอะไรมาก เพราะตั้งแต่ที่เขาเห็นศิษย์พี่ ศิษย์พี่ก็นั่งอยู่บนรถเข็นตลอดแล้ว
เขาก็ถามศิษย์พี่แล้วหลายครั้ง เกี่ยวกับสาเหตุที่เขาต้องมานั่งรถเข็น แต่ทุกครั้ง ศิษย์พี่ก็ไม่ยอมบอกเขา สุดท้ายเขาไปรู้มาจากคนอื่น ตอนที่ศิษย์พี่อายุได้ยี่สิบกว่า ได้ถูกผู้แข็งแกร่งอันดับเทพกลุ่มหนึ่งรุมทำร้าย ถูกตัดขาทั้งคู่ขาด จึงต้องมานั่งบนรถเข็น
“พวกเขาไม่เข้าร่วม” แล้วสิ่งที่เฉินเฟิงไม่คาดคิดก็คือ ก่วนหนานเทียนส่ายหัว
“งั้น…”
“แต่ลูกศิษย์ของพวกเขาเข้าร่วม” ไม่รอให้เฉินเฟิงเอ่ยปากถาม ก่วนหนานเทียนก็พูดเสริมขึ้น
ครั้งนี้ สีหน้าเฉินเฟิงเคร่งขรึมลง แม้แต่บนร่างกาย ก็แสดงให้เห็นถึงเจตนาฆ่า
“ท่านประมุขก่วน สามารถเอารายชื่อผู้แข็งแกร่งอันดับเทพ ที่ทำร้ายศิษย์พี่ผมในตอนนั้นให้ผมได้ไหม” เฉินเฟิงพูดขึ้นด้วยเสียงเยือกเย็น ในฐานะที่เป็นศิษย์น้อ
