เหยามองเห็นทั้งหมด แต่เธอก็ไม่สนใจ เห็นเฉินเฟิงเป็นเหมือนอากาศ เดินผ่านเฉินเฟิงไปด้วยกลิ่นกายที่หอมอ่อนๆ ยังตั้งใจที่จะสะบัดผม เส้นผมปัดผ่านใบหน้าของเฉินเฟิง
“เวิง….”
เฉินเฟิงยิ่งมึนกว่าเดิม เขายื่นมือจะไปกอดเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไม่รู้ตัว สุดท้ายถูกเสี้ยเมิ่งเหยาหลบพ้น แล้วก็พูดกับเขาอย่างจริงจังว่า “อย่าคิดอะไรมาก ไปนอนบนโซฟาดีๆ”
“….” เฉินเฟิงพูดอะไรไม่ออก หลังจากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ใช้น้ำเย็นราดให้อุณหภูมิในร่างกายต่ำลง หลังจากสิบนาที เฉินเฟิงก็สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมาจากห้องอาบน้ำเหมือนกัน แล้วก็เดินไปนอนบนโซฟาอย่างเชื่อฟัง
เห็นภาพนี้แล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาก็อดที่จะสงสารไม่ได้ แต่เมื่อคิดถึงสถานการณ์ของวันนี้แล้ว สุดท้ายก็ถอนหายใจ หันตัวไป หันก้นงอนกับด้านหลังให้กับเฉินเฟิง แล้วก็ไม่สนใจอีก
คนไม่ใช่ปราชญ์
ในฐานะที่เป็นผู้หญิง ในด้านความรู้สึกเธอก็เห็นแก่ตัวเหมือนกับผู้หญิงทุกคน มีความรู้มากกว่าผู้หญิง99%ในโลกนี้
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอให้เกียรติเฉินเฟิงต่อหน้าคนอื่นอย่างดีที่สุด
แต่วันนี้ หลังจากที่เธอประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้หญิงพวกนั้น ยังต้องลงโทษเฉินเฟิงด้วย ต่อไปเฉินเฟิงกับคนอื่นๆจะได้รู้และระวังถึงข้อนี้ว่า
เธอเป็นเจ้าของที่นี่
