งได้สติกลับมา เขาจ้องมองเฉินเฟิงเขม็ง ราวกับจะจดจำใบหน้าเฉินเฟิงไว้ในจิตวิญญาณ
พอมองเสร็จ เขาก็หมุนตัวเดินไปหาจิ่งหยุนเฟิง และเดินไปที่เรือกับจิ่งหยุนเฟิง
เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว วันนี้เป็นวันอัปยศของตระกูลจิ่ง พวกเขายืนอยู่ที่นี่นานขึ้นหนึ่งนาที ก็เหมือนเพิ่มความทุกข์ทรมานมากไปอีกหนึ่งนาที!
พอเห็นสองพ่อลูกจิ่งหยุนเฟิงและจิ่งเซ่อเหมิงจากไป จิ่งหรินรีบผลุดลุกขึ้นตามไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกับกลัวว่าจะเป็นเหมือนจิ่งเถิงที่ต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่
“ปรมาจารย์อู่ ขอบคุณครับ” พอเห็นพวกจิ่งหยุนเฟิงสามคนเดินเข้าท้องเรือ เฉินเฟิงหันไปคำนับอู่คงเป็นการแสดงความขอบคุณ เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะอู่คงห้ามปรามจิ่งเซ่อเหมิงได้ทันเวลา เขาน่าจะไม่รอด จิ่งหยุนเฟิงเป็นยอดฝีมือที่เข้าชั้นครึ่งปรมาจารย์แล้ว ถ้ายอดฝีมือแบบนี้อยากฆ่าเขา แค่สามกระบวนท่าเขาก็คงรับไม่ไหวแน่
“มันเป็นหน้าที่ ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
อู่คงโบกมือไม่ยี่หระ ครั้งนี้เขามาที่นี่ตามที่เบื้องบนขอร้องมา เพื่อให้แน่ใจว่าการประลองความเป็นความตายครั้งนี้จะดำเนินการอย่างยุติธรรม และป้องกันการแก้แค้นหลังรู้ผลแพ้ชนะ
“เดินเรือ กลับ!”
พูดจบ อู่คงก็สั่งการต่อ
การประลองความเป็นความตายครั้งนี้ปิดฉากลงแล้ว ถึงเวลากลับซะที
“ขนาดผู้สืบทอดตระกูลจิ่งในตำนานยังโดนเฉินเฟิงฆ่าเลย นับจากวันนี้เป็นต้นไป เฉินเฟิงจะกลายเป็นสุดยอดฝีมือของคนรุ่นใหม่ในวงการศิลปะการต่อสู้หวาเซ
