าก！”
เผชิญหน้ากับความโมโหของทุกคนและการคุกคามของเสี้ยเมิ่งเหยา มู่หยางยังคงทำหน้าไม่หวาดกลัว หัวเราะในลำคอแล้วพูดขึ้น：“สวะอย่างพวกแก ถ้ายังกล้าพูดมาก ฉันไม่ถือสาที่จะสั่งสอนพวกแก！”
“——”
ได้ยินคำพูดของมู่หยางอีกครั้ง รับรู้ว่ามู่หยางไม่เห็นใครอยู่ในสายตา รวมถึงหวังเฉียนด้วย ทุกคนจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก เพียงแค่ขมวดคิ้วเป็นปม จ้องมองมู่หยางด้วยความโกรธ
เพราะว่า พวกเขากลัวมู่หยางฟังไม่เข้าหูแล้วจะลงมือต่อ ถ้าเป็นแบบนั้น เสี้ยเมิ่งเหยาก็จะตกอยู่ในอันตราย！
“ไปเรียกพี่เฟิง！”
หลังจากเงียบเป็นเวลาสั้นๆครู่หนึ่ง อยู่ดีๆหวู่เหวินโป๋ก็ร้องตะโกนเสียงดัง จากนั้นวิ่งเข้าไปในวิลล่า
หื้ม?
มู่หยางชะงัก ความรู้สึกนั้นเหมือนกำลังถามว่า：พี่เฟิงเป็นใคร?
“แกปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ แล้วคุกเข่าสำนึกผิด กลับตัวกลับใจ ฉันสามารถไว้ชีวิตแกได้ ไม่อย่างนั้น วันนี้แม้แต่พระเจ้าก็ไม่สามารถช่วยแกได้！” ตอบกลับมู่หยางด้วยความโมโห
ตะโกนด้วยความโมโห พร้อมการปรากฏตัว
วินาทีต่อมา เฉินเฟิงเดินออกมาจากสวนในวิลล่า ตัวของเขาราวกับไฟฟ้า โผล่มาด้วยความรวดเร็ว！
เป็นดังที่พูดเอาไว้คนที่ไม่รู้ย่อมไม่กลัว
ในฐานะอู่ถงของจิ่งเถิง มู่หยางตั้งแต่เล็กตนโต นอกจากเมื่อหกปีก่อนได้ติดตามจิ่งเถิงออกมาจากพื้นที่บรรพบุรุษตระกูลจิ่งออกมาเที่ยวเตร่แล้วนั้น นี่เป็นครั้งที่สอง
คอยปรนนิบัติรับใช้ชีวิตประจำวันของจิ่งเถิง คอยฝึกฝนวรยุทธ์กับจิ่งเถิง——นี่คือห
