ี้วงการแข่งรถใต้ดินหวาเวี่ยก็ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง เพื่อบันทึกความทรงจำในวันนี้ไว้!”
จี้หงเอ่ยจากใจ ฐานะอย่างเขายังรู้สึกว่าค่ำคืนนี้ครื้นเครงเป็นอย่างมาก นับประสาอะไรกับนักแข่งรถหวาเซี่ยคนอื่นๆ?
“เป็นวันที่ทั้งหวาเซี่ยควรค่าแก่การฉลองและบันทึกความทรงจำ”
หวู่เหวินโป๋เอ่ยเสริม “ตอนนี้บนโลกอินเทอร์เน็ตคงระเบิดไปแล้ว ไม่เพียงแค่โมเมนต์ เวยป๋อรวมถึงเว็บไซต์ของสำนักใหญ่แต่ละสำนักล้วนรายงานเรื่องที่ผูชางจวู้นคุกเข่ายอมรับผิด ชาวเน็ตตั้งฉายาให้พี่เฟิงว่า—ฮีโร่ชนเผ่า!”
“อย่างฉันไม่ถือว่าเป็นฮีโร่ชนเผ่าหรอก”
เฉินเฟิงส่ายหน้าพลางเอ่ยเสียงเบา “ฮีโร่ชนเผ่าที่แท้จริงคือคนยุคก่อนที่ยอมเสียสละชีวิตและเลือดเนื้อเพื่อก่อตั้งหวาเซี่ยใหม่รวมถึงทหารของหวาเซี่ยที่คอยปกป้องประเทศและประชาชนอยู่เบื้องหลังในตอนนี้”
“หากไม่มีคนยุคก่อนก็ไม่มีเราในวันนี้ หากไม่มีทหารก็ไม่มีเราที่สุขสบายในตอนนี้เช่นกัน”
เมื่อได้ฟังคำกล่าวของเฉินเฟิง หวู่เหวินโป๋และจี้หงรู้สึกเห็นด้วยอยู่ลึกๆ
ในขณะเดียวกัน
บนน่านฟ้าของสนามบินยันเจียงปรากฏเครื่องบินส่วนตัวลำหนึ่งที่บินตรงมาจากอังกฤษ
บนเครื่องบินลำนี้มีผู้โดยสารเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
สองคนในนั้นเป็นหญิงสาวสวยมีผิวขาวราวกับหิมะ จมูกโด่งเป็นสัน ผมสีบรอนด์ทองดวงตาสีฟ้าดึงดูดสายตาผู้พบเห็นได้เป็นอย่างดี
หญิงสาวทั้งสองคนอายุประมาณยี่สิบสามถึงยี่สิบสี่ปี
หนึ่งในสองคนนี้สวมชุดเดรสสีฟ้าอ่
