อนผ้าชิฟฟ่อนสไตล์กรีก บนลำคอสวมสร้อยไข่มุก ดูสูงส่งและสง่างาม
ส่วนอีกคนหนึ่งสวมชุดเดรสสีขาวปิดไหล่ กระดูกไหปลาร้าสวยได้รูปวับๆแวมๆ ช่วงล่างของกระโปรงมีการเย็บเปิดขึ้นเล็กน้อยทำให้สองขาเรียวสวยปรากฏแก่สายตา
เมื่อเครื่องบินเข้าสู่น่านฟ้าของยันเจียงแล้ว หญิงสาวที่สวมเดรสสีขาวเปิดไหล่ก็อดที่จะย้ายสายตาไปมองหญิงสาวที่สวมเดรสสีฟ้าอ่อนไม่ได้
“แฮธาเวย์ มีข่าวคราวของเขาหรือเปล่า?” ถึงแม้หญิงสาวที่สวมชุดเดรสสีขาวจะมีหน้าตาที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวต่างชาติ ทว่าสำเนียงของเธอกลับเป็นสำเนียงหวาเซี่ยแท้ๆ
“เขา?” เมื่อได้ยินคำถามของหญิงสาวชุดเดรสขาว แฮธาเวย์ก็ชะงักไปสักพักก่อนจะส่ายหน้าพลางเอ่ย “ไม่มี”
“แอนนี่ หวาเซี่ยกว้างขวางเกินไป”
“ทั้งหวาเซี่ยมีประชากรกว่าหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคน รู้แต่ชื่อไม่มีทางหาเขาเจอหรอก”
“ฉันรู้ ครั้งนี้ฉันถึงมาหวาเซี่ยด้วยตัวเอง” หญิงสวมชุดเดรสขาวที่ชื่อแอนนี่พยักหน้าเบาๆ มุมปากยกยิ้มจนเกิดเป็นรอยยิ้มสวยงาม
แฮธาเวย์เอือมระอาเล็กน้อย “แอนนี่ ชายชาวหวาเซี่ยคนนั้นสำคัญกับเธอขนาดนั้นเลยหรือ?”
“เธอเป็นถึงเจ้าหญิงของเชื้อพระวงศ์อังกฤษ หากเจ้าชายของแต่ละประเทศรู้ว่าเธอยอมถ่อจากอังกฤษมาถึงหวาเซี่ยเพื่อผู้ชายที่เคยเห็นหน้าแค่ครั้งเดียว เกรงว่าพวกเขาคงโมโหตายเลย”
“พวกเขาจะคิดยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันรู้แค่ว่าฉันต้องหาเขาให้เจอ……” แอนนี่เอ่ยอย่างมุ่งมั่น ถึงแม้เธอจะเคยเห็นหน้าผู้ชายคน
