บทที่ 617 ขอโทษยกกลุ่ม
หืม?
ผูไห่เสิ้งขมวดคิ้วมุ่นไม่พูดไม่จา ทว่าเดินก้าวใหญ่เข้าไปหาทั้งสอง
“ตุบ!”
เมื่อเห็นว่าผูไห่เสิ้งเดินเข้ามา สุดท้ายทั้งสองคนจึงคุกเข่าลงพร้อมกันด้วยสีหน้าฝืนใจขั้นสุด
“แชะ แชะ แชะ……”
เสียงจากกล้องโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง นักแข่งรถหวาเซี่ยและคนดูจำนวนมากต่างก็บันทึกภาพเหตุการณ์นี้ไว้
“ขอโทษครับคุณเฉิน!”
ท่ามกลางเสียงของการบันทึกภาพและการบันทึกวิดีโอ ผูชางจวู้นหลับตาลงก่อนจะลืมตาแล้วเงยหน้ามองเฉินเฟิงที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยขอโทษอย่างคับข้องใจ
“ตึก!”
เอ่ยจบร่างกายของเขาก็แนบลงกับพื้น ศีรษะสัมผัสแนบไปกับพื้น
ก้มหัว
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาก้มหัวให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่บรรพบุรุษของตระกูล แถมยังเป็นคนหวาเซี่ยอีก!
“ขอโทษ!”
“ตึก ตึก ตึก……”
เมื่อผูชางจวู้นเริ่มแล้ว นักแข่งรถกาวลี่คนอื่นๆก็ทำได้เพียงละทิ้งศักดิ์ศรีแล้วก้มหัวรับผิดไปตามๆกัน
“ผมไม่ได้ต้องการให้พวกคุณมาขอโทษผม แต่ต้องการให้พวกคุณขอโทษหวาเซี่ยและชาวหวาเซี่ยที่เคยพูดจาไม่ดีก่อนหน้านี้”
เมื่อเห็นภาพนี้เฉินเฟิงก็เอ่ยปากขึ้น ถึงแม้น้ำเสียงจะเรียบเฉยทว่าทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความดุดันของเขา เห็นได้ว่าเขายังไม่พอใจกับการขอโทษของพวกผูชางจวู้น!
“ห๊ะ……”
วินาทีต่อมา นักแข่งรถกาวลี่ทุกคนรวมถึงูชางจวู้นนิ่งอึ้งกันหมด
พวกเขาคิดไม่ถึงว่าพวกเขาถึงกับยอมละทิ้งศักดิ์ศรีขนาดนี้แล้วทว่าเฉินเฟิงก็ยังคงไม่พอใจ!
“ผมยัง
