คงยืนยันคำเดิม ขอโทษหวาเซี่ยและชาวหวาเซี่ยซะ!”
ผ่านไปสักพัก ท่ามกลางการรอคอยของทุกคน ผูชางจวู้นก็เอ่ยขอโทษอีกครั้งตามความต้องการของเฉินเฟิง
“หวาเซี่ยและชาวหวาเซี่ย พวกเราขอโทษ”
พอผูชางจวู้นเอ่ยปาก นักแข่งรถกาวลี่คนอื่นๆก็ทยอยเอ่ยปากขอโทษและยอมรับผิด
“ตึก ตึก ตึก……”
เอ่ยจบพวกเขาก็ไม่รอเฉินเฟิงได้พูดอะไรอีก พากันก้มหัวยอมรับผิดอย่างรู้งาน
ภาพเหตุการณ์นี้ถูกถ่ายภาพและบันทึกวิดีโอเก็บไว้ในมือถือของคนจำนวนมาก
“หืม……”
เมื่อได้ยินคำพูดของผูชางจวู้นและคนอื่นๆ ผูเหวินจีก็อึ้งไป ฉับพลันเขาก็รู้สึกว่าวันนี้เขาตัดสินใจผิดพลาดไปทว่าก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
“ยอมรับผิด!”
“สำนึกผิด!” เฉินเฟิงเอ่ยจบไม่ว่าจะเป็นนักแข่งรถหวาเซี่ย คนดูในสนามหรือพนักงานของสนามแข่งรถใต้ดิน ทุกคนล้วนรู้สึกเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก เลือดพลุ่งพล่านขึ้นศีรษะจนรู้สึกชาไปทั้งหัว พร้อมกับโบกมือพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายพลางเอ่ยตะโกนอย่างสุดเสียง
ในยามค่ำคืน เสียงตะโกนกึกก้องอย่างพร้อมเพรียงดังไปทั่วทุกสารทิศราวกับเป็นเสียงปีศาจจากนรกอเวจี กระแทกจิตใจของผูชางจวู้นรวมถึงนักแข่งรถกาวลี่เหล่านั้น
วินาทีนี้ผูชางจวู้นและคนอื่นๆเงยหน้าขึ้นแล้ว ทว่าสีหน้าของแต่ละคนนั้นแย่ถึงขีดสุดราวกับกินหนูลงไป
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่พวกเขาเห็นคนยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพและบันทึกวิดีโอ พวกเขาแทบจะมุดหลบเข้าไปในรูหนู
เพราะพวกเขารู้ดีว่าในค่ำคืนนี้ไม
