่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้สึกอัปยศแต่ยังรวมไปถึงวงศ์ตระกูลที่อยู่เบื้องหลังด้วย หรือแม้แต่ทั้งกาวลี่ที่ต้องอัปยศไปด้วย!
และพวกเขาจะกลายเป็นคนบาปของกาวลี่ ถูกตราหน้าอยู่บนเสาแห่งความอัปยศจนวันที่พวกเขาตายก็อาจจะไม่ถูกลบล้าง แต่ว่าถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ตลอดกาล
ไม่เพียงแต่พวกเขา ผูเหวินจีที่อยู่ไกลก็มีสีหน้าย่ำแย่เป็นอย่างมาก เขาไม่พูดไม่จาแล้วกดวางสายวิดีโอคอลไปเลย
เรื่องมาจนถึงขั้นนี้หากเขายังไปท้าทายเฉินเฟิงเกิดเฉินเฟิงเปลี่ยนใจฆ่าผูชางจวู้นขึ้นมา เช่นนั้นคงเสียหายมากกว่าเดิม จะร้องไห้ก็คงไม่ทันแล้ว
“คุณเฉิน คุณชายซงจิ่งและคนอื่นๆก็ทำตามที่คุณต้องการแล้ว พวกเรากลับได้หรือยังครับ?”
ขณะนั้นเองผูไห่เสิ้งก็ย้ายสายตาไปจับจ้องอยู่ที่เฉินเฟิงก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทั้งเกลียดทั้งกลัว
“ไสหัวไป!”
เฉินเฟิงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบราวกับกำลังไล่กลุ่มแมลงวันที่น่ารำคาณ
ทว่า
คำพูดที่แฝงไว้ซึ่งการเหยียดหยามกลับทำให้ผูชางจวู้นและพวกที่รู้สึกหนักอึ้งลอบถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินจากไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง
“เพื่อนๆกาวลี่ หวาเวี่ยต้อนรับพวกคุณเสมอ!”
“เพื่อนๆกาวลี่ ครั้งหน้าระวังตัวหน่อยนะ อย่าทำตัวยโสแบบนี้”
“เพื่อนๆกาวลี่ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว หวาเซี่ยไม่ใช่สถานที่ๆพวกคุณจะทำอะไรตามใจได้!”
เมื่อเห็นผูชางจวู้นและพวกจากไปก็มีคนจำนวนไม่น้อยตะโกนเยาะเย้ยอย่างอารมณ์ดี
ถึงแม้ผูชางจวู้นและพว
