บทที่ 90 หลอมสร้างเทพพิทักษ์
นิกายศักดิ์สิทธิ์ ยอดเขาปะสานฟ้า
ขณะที่เซียวสือเยี่ยจับได้ปลากุศลสีรุ้งและกำลังหลอมกลืนอยู่นั้น อวี้ซู่เจินก็เคลื่อนไหวทันทีลักฟ้าล่วงชะตาหมุนเวียน เซียวสือเยี่ยถูกดูดจนตายราบคาบ
ส่วนปลากุศลสีรุ้งที่เพียงชั่วข้ามคืนก็อาจทำให้คนธรรมดาสำเร็จขั้นรวมลมปราณสมบูรณ์ได้นั้น พลังบำเพ็ญและพลังปราณมหาศาลก็ล้วนถูกอวี้ซู่เจินรับไว้โดยง่าย
ฉับพลัน อวี้ซู่เจินพลังบำเพ็ญพุ่งทะยาน!
ทุกสิ่งเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป จนอวี้ซู่เจินเองยังไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ไม่อาจขัดขวางความยินดีในใจได้นี่หรือไม่ใช่โชควาสนาของข้า?
“ข้าจะก้าวขึ้นฟ้าในพริบตางั้นหรือ?”
ทันใดนั้นเอง เพียงชั่วเสี้ยวขณะที่อวี้ซู่เจินเพิ่งมีความคิดนี้ เกลียวพลังคุ้นเคยก็พลันพลุ่งพล่านจากตันเถียนภายใน แผ่ซ่านไหลบ่าไปทั่วร่าง
นี่มัน…ลักฟ้าล่วงชะตา!?
ฉับพลัน ใบหน้างดงามของอวี้ซู่เจินก็เปลี่ยนผัน นางสัมผัสได้อย่างเหลือเชื่อว่าพลังปราณซึ่งควรจะช่วยให้ตนฝ่าทะลุขั้นรวมลมปราณสมบูรณ์ กลับกำลังร่วงโรยถอยกลับอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกเช่นนี้นางย่อมชัดเจนที่สุด ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางล้ำหน้าเหล่าศิษย์นับไม่ถ้วน ก่อสร้างเตาหลอมมากมาย แต่จนถึงบัดนี้ถึงได้ตระหนักว่าตนเองก็มิใช่อื่นไกล เป็นเพียงเตาหลอมของผู้อื่นเช่นกัน! แต่เป็นเมื่อใดกัน? ผู้ใดที่กล้าลงมือกับนางโดยที่แม้แต่นางเองยังไม่รู้ตัว?
ไม่นานนัก ความอ่อนแรงก็พลันตีเข้ามาในหัวใจ
สุขล้
