งโรจน์เช่นวันวาน ก็ยังมิใช่คนที่ผู้วางรากฐานทั่วไปจะเปรียบเทียบได้
ทว่าเหนือความคาดหมายของนักพรตหงยวิ๋น ก็ตรงที่จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเพียงเพราะปากมีวาจากระทบกันเล็กน้อย กลับกล้าซ่อนเร้นเหตุและผล แล้วลงมือก่อเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้!
“สหายหงยวิ๋น โปรดใจเย็นก่อนเถิด”
เมื่อเทียบกับความเดือดดาลของหงยวิ๋นแล้ว จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ากลับดูสงบเยือกเย็นยิ่งนัก “ผู้ลงมือคือเด็กน้อยที่เคยแย่งชิงเหตุและผลแห่งการสืบทอดของพันหลงเจินเหรินไปก่อนหน้านี้นั่นเอง”
“ตามสายปราณนี้ไป เจ้ากับข้าบางทีอาจยังทันทวงคืนปลากุศลสีรุ้ง แม้ว่าย่อมถูกกร่อนสิ้นไปไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรก็ดีกว่าปล่อยให้สูญหายไปโดยสิ้นเชิง…แน่นอน หากสหายยังดื้อรั้นประสงค์จะต่อสู้กับข้า ข้าก็มิได้ขัดข้องที่จะลองลิ้มรสท่วงทำนองแห่งเจินจวินในอดีตดูสักครา”
จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ามิได้คิดจะทำให้หงยวิ๋นต้องแตกหักตายตัวไปในครานี้ ท้ายที่สุดแล้วเขาเพียงแค่ต้องการจะขายน้ำใจให้จงกวงเจินเหรินสักหนหนึ่ง เพียงแค่ลดทอนผลประโยชน์ของหงยวิ๋นลงก็เพียงพอ หาได้จำเป็นต้องผลักไสให้ผู้นั้นมือเปล่าโดยสิ้นเชิง
ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงไม่กลายเป็นเสี้ยนหนามแทงตา หรือหนามยอกอกของหงยวิ๋นไปเสียจริงๆ มากที่สุดก็เพียงทำให้สัมพันธ์ทั้งสองฝ่ายเลวร้ายลงกว่าเดิม ทว่ามาแต่เดิมความสัมพันธ์ก็หาได้ดีเลิศอยู่แล้ว อีกทั้งเมื่อมีศัตรูใหญ่คือจงกวงอยู่เบื้องหน้า ก็ย่อมไม่เป็นอันใดนัก
ทุกสิ่งล้วนอยู่
