้น ขาเขาหักทันที เลือดไหลนอง “อ๊า—“ นักแข่งกาวลี่คนนั้นมือกุมขาร้องโหยหวนไม่หยุด
“ดี ดีมาก!” พอเห็นฉากนี้ ผูชางจวู้นยิ้มอย่างโกรธจัด
เขาไม่ได้ห้าม และไม่ได้ให้คนของเขาห้ามปราม นอกจากจะไม่ได้ช่วยอะไรแล้ว อาจจะส่งผลกระทบกับการแข่งคืนนี้ด้วย
ถ้างั้นแผนการที่เขานำทีมมาแข่งรถทีห่วาเซี่ยนี่ก็จบกัน เท่ากันมาฟรีน่ะสิ
“แกแน่มาก! ฉันหวังว่าตอนแกแข่งคืนนี้จะแน่เหมือนตอนนี้นะ อย่าทำหงอเป็นหมาหดหัวล่ะ!” หลี่ตงชิงเอ่ยปาก เขาจ้องเขม็งไปที่หวู่เหวินโป๋ สายตาเต็มไปด้วยรังสีอาฆาต แทบอยากจะเข้าไปจับหวู่เหวินโป๋เลาะกระดูกและทำลายไม่ให้เหลือซากศพ เพื่อระบายความแค้นในใจ อืม
พอได้ยินคำพูดของหลี่ตงชิง และรับรู้ได้ถึงแรงอาฆาตของหลี่ตงชิง เฉินเฟิงอดขมวดคิ้วไม่ได้
ตอนนี้
เขาตัดสินใจแล้วว่า คืนนี้จะอยู่เคียงข้างหวู่เหวินโป๋ตลอด
ถ้าพวกคนกาวลี่นี่คิดเล่นตุกติก เขาไม่แคร์ที่จะให้พวกมันเข้าใจว่า—–หวาเซี่ยในวันนี้ไม่ใช่หวาเซี่ยเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว คนกาวลี่จะมาเหิมเกริมในหวาเซี่ยไม่ได้!
“ฉันยังจะกลัวแกงั้นสิ?!”
ในตอนที่เฉินเฟิงแอบตัดสินใจ หวู่เหวินโป๋แค่นเสียงหึ ไม่ใส่ใจกับคำขู่ของหลี่ตงชิงเลยสักนิด
ด้านหนึ่งคือเขากำลังหนุ่มแน่นเลือดร้อน มั่นใจในฝีมือการแข่งรถของตัวเองมาก
อีกด้าน เฉินเฟิงอยู่ที่นี่ก็เหมือนมีเสาหลักอันเยี่ยมยอดอยู่ ทำให้เขาวางใจไม่กลัวอะไรเลย
“หลี่ตงชิง อย่าพูดอีกเลย”
พอหวู่เหวินโป๋พูดเสร็จ ผูชางจ
