บทที่ 88 วิถีตรวจการแทนสวรรค์ เคล็ดร่างจำแลงนอกกาย
แดนลับอสูรวิญญาณว่างเปล่าแล้ว
ทุกชีวิตถูกบรรพชนถิงโยวสังหารจนสิ้นระหว่างการช่วงชิงร่าง และเมื่อปราณกระบี่โอสถทองคำฟาดลง บรรพชนถิงโยวก็ถูกฟันจนแตกสลาย
เวลานี้ ในแดนลับอสูรวิญญาณ เหลือเพียงลวี่หยางเพียงผู้เดียว
กระนั้น ปราณกระบี่โอสถทองคำหาได้ผ่าลงต่อไม่ หากแต่ถอยกลับไปสู่เบื้องบนของแดนลับ ดำรงอยู่ กลืนกลายพลังปราณฟ้าและดิน ราวกับจักมิสูญสลายไปชั่วกาล
ทว่าบนสีหน้าของลวี่หยางกลับมิได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับขึงขังถึงที่สุด เพราะเขารับรู้ได้อย่างชัดเจน ว่ามีเส้นสายเหตุและผลหนึ่งถูกปราณกระบี่นั้นผูกตรึงไว้กับตน…กล่าวอีกนัยหนึ่ง เพียงปราณกระบี่ปะทุขึ้นมา แม้ห่างไกลนับล้านลี้ ก็สามารถฟันลงมาพิฆาตศีรษะเขาได้ในพริบตา!
“หรือเป็นเพราะข้ารับสืบทอดสายธารมรรคผลของวิถีอสูรวิญญาณ?”
ลวี่หยางเหลือบตามองกลุ่มความคิดวิญญาณของบรรพชนถิงโยวที่เขาเก็บรวบรวมมา เพียงแค่เขาสละทิ้ง ก็อาจหลุดพ้นจากเส้นเหตุและผลที่ถูกปราณกระบี่ผูกตรึงเอาไว้
“แต่ทว่า…ข้ากลับตั้งใจจะยึดไว้!”
นี่คือจิตวิญญาณแห่งมรรคผลขั้นวางรากฐาน แถมยังเป็นวิญญาณของมหาอสูรแห่งนิกายมาร อดีตผู้นำนิกาย! สิ่งนี้ย่อมมิอาจเปรียบเทียบกับวิญญาณของบรรพชนตระกูลอวิ๋นจากชาติก่อนของเขาได้
บรรพชนตระกูลอวิ๋นนั้นก็ถูกอิ๋นซานเจินเหรินล้างจนหมดสิ้นแล้ว
แต่จิตวิญญาณของบรรพชนถิงโยวกลับสั่งสมมานับพันปี บรร
