ร้างความตกใจภายในใจของพวกเขา อย่างไม่อาจบรรยาย
“ปัง ปัง”
ไม่นาน ศพของเชียนเย่จี๋เจิ้งกับจายเถิงเหย่สุงก็หล่นตกลงพื้น อย่างเสียงดังสนั่น แทบจะเหลือเพียงกองเนื้อกับเลือด น่าเศร้าอย่างยิ่ง
“วางอาวุธลง คุกเข่ายอมแพ้ หรือว่าตาย”
ในขณะเดียวกัน มีควันสีเขียวออกจากลำกล้องMP5A1ของเฉินเฟิง สายตาที่กวาดมองดูทุกคนเฉียบคมเหมือนดั่งมีด พร้อมพูดขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นเหมือนดั่งน้ำแข็ง
“พัฟ”
เฉินเฟิงพูดเสร็จ ยอดฝีมือของขวัญนินจาคนหนึ่ง โยนปืนทิ้งอย่างไม่อาจควบคุม คุกเข่าลง หมอบอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทา
“พัฟ”
“พัฟ”
“พัฟ”
……
หลังจากนั้น เสียงคุกเข่าก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
หนึ่งคน สองคน สามคน…
หลังจากครึ่งนาที ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือขวัญนินจาทั้งสามสิบคนที่เหลือ หรือนินจาทั้งเก้าคน หรือซงเสี้ยจื้อจิ่ว พวกเขาต่างก็โยนอาวุธทิ้ง คุกเข่าลง เลือกที่จะยอมแพ้กับร้องขอความเมตตา
เฉินเฟิงถือปืนอยู่ในมือ ยืนอย่างภาคภูมิใจ
คนหนึ่งคน ปืนหนึ่งกระบอก เขาฆ่าจนคนทุกคนยอมแพ้
กลัวแล้ว
เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือขวัญนินจาทั้งสามสิบคนที่เหลือ หรือนินจาของสำนักนินจาทั้งเก้าคนกับซงเสี้ยจื้อจิ่ว พวกเขาต่างก็กลัวแล้ว
เฉินเฟิงเข้าไปในสวนสนุกอย่างไม่มีใครทันรู้ตัวก่อน ฆ่าสไนเปอร์สี่คน กับนินจาของสำนักนินจาสองคน หลังจากนั้นก็เหมือนดั่งคนขายเนื้อเชือดแกะ ฆ่าพวกยอดฝีมือขวัญนินจาพวกนั้นอย่างง่ายดาย ฆ่าจนพวกเขาหวาดกลัว
แต่ว่าในตอนนั้น
