หลังจากที่มาถึงตรงหน้าเฉินเฟิง กงป่นป้านฉางพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“มีธุระ?” เฉินเฟิงขมวดคิ้วมองไปที่กงป่นป้านฉาง
“นายรู้ไหมว่าคนสองคนที่นายฆ่าไปเป็นใคร?” กงป่นป้านฉางถามเสียงเย็นยะเยือก
“ฆ่าก็ฆ่าไปแล้ว ผมจะต้องสนใจอีกหรอว่าเป็นใคร?” เฉินเฟิงคลายยิ้มบางๆ เฉินเฟิงรู้ดีว่าสองคนนั้นเป็นใคร คนแรกคือคนของเสินอิ่น ส่วนคนที่สองคือลูกศิษย์ของนักบุญมีด
ฐานะและตำแหน่งของทั้งสองคนในประเทศญี่ปุ่นไม่ได้ต้อยต่ำ มีความเป็นไปได้ว่าจะอยู่ในระดับเดียวกับจางเทียนเซอและหวังเฉียน
แต่แล้วยังไงล้ะ?
เป็นอย่างที่เขาพูด ฆ่าก็ฆ่าไปแล้ว เขายังจะแคร์อีกหรอว่าทั้งสองคนเป็นใคร?
เมื่อเห็นเฉินเฟิงไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย กงป่นป้านฉางโมโหขึ้นมาทันที：“พวกเขาสองคน คนหนึ่งเป็นลูกศิษย์หัวหน้าสามเสินอิ่น ส่วนอีกคนเป็นลูกศิษย์ของนักบุญมีด……”
“แล้วยังไงล้ะ?” ไม่รอให้กงป่นป้านฉางพูดจบ เฉินเฟิงพูดขัดกงป่นป้านฉางขึ้นมาก่อน
“นายไม่กลัวว่าคนของหัวหน้าสามและนักบุญมีดจะมาแก้แค้นหรือไง？！”
กงป่นป้านฉางโมโหจนแทบตัวระเบิดแล้ว เขาคิดไม่ถึง เฉินเฟิงจะใจกล้าขนาดนี้ คนทั่วไปได้ยินว่าตนเองฆ่าลูกศิษย์ของปรมาจารย์ ควรจะตกใจจนตัวสั่นไม่ใช่หรอ แต่เฉินเฟิงกลับกวนประสาทเขา
“แก้แค้น?” เฉินเฟิงกระตุกยิ้มมุมปาก：“ให้พวกเขามาเถอะ”
ถ้าเขากลัวหัวหน้าสามเสินอิ่นและนักบุญมีดมาแก้แค้น เขาก็คงไม่ฆ่าสองคนนั้นแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขามีความแค้นกับเสินอิ่นอยู่
