แล้ว สำหรับศิษย์สำนักนักบุญมีด ก่อนหน้านี้เขาเคยฆ่าไปคนหนึ่งแล้ว ฆ่าอีกสักคน ไม่มีอะไรแตกต่างกันมาก
“ได้ ！ดีมาก！”
กงป่นป้านฉางโมโหจนกัดฟันกรอด เขาดูออกแล้ว เฉินเฟิงเป็นคนที่ไม่กลัวตาย
ต่อให้เขายกมหาปรมาจารย์แห่งบูโดของประเทศญี่ปุ่นออกมาพูดถึงสองคน เฉินเฟิงก็ฟังไม่เข้าหู
หลังจากพูดจาเหี้ยมเกรียมทิ้งท้ายเอาไว้แล้ว กงป่นป้านฉางก็เดินจากไป ตอนแรกเขาคิดจะอาศัยชื่อของนักบุญมีดและเสินอิ่น มาทำลายความหยิ่งผยองของเฉินเฟิง ทว่าคิดไม่ถึง เฉินเฟิงกลับทำให้เขาเสียหน้า
“คำพูดของกงเปุ่นเมื่อครู่แค่ต้องการทำให้นายตกใจ หัวหน้าสามเสินอิ่นและนักบุญมีด ไม่มีวันมาหาเรื่องนายเพราะลูกศิษย์แค่คนเดียวหรอก”
หลังจากกงป่นป้านฉางออกไป หวังเฉียนก็พูดขึ้นเสียงเรียบ
“ผมรู้” เฉินเฟิงยิ้ม ความสามารถของนักบุญมีดไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ถือเป็นมหาปรมาจารย์แห่งบูโดขั้นสูง แม้จะมองไปที่คนทั้งโลก เขาก็ยืนอยู่เหนือทุกคน
ส่วนหัวหน้าสามเสินอิ่น ถึงแม้จะไม่ได้เป็นมหาปรมาจารย์ แต่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่
คนสูงศักดิ์ทั้งสองคนนี้ เป็นคนที่สูงส่ง ตำแหน่งน่าเคารพนับถือ คนทั่วไปยากที่จะได้เจอ
บอกว่าพวกเขาจะเข้ามาหวาเซี่ยเพื่อฆ่าคน เฉินเฟิงไม่มีทางเชื่ออยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น มหาปรมาจารย์ทั้งเก้าของหวาเซี่ยก็ไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ แม้จะเป็นนักบุญมีดที่เป็นถึงมหาปรมาจารย์แห่งบูโดเข้ามาในหวาเซี่ย ก็ต้องทำการเตรียมพร้อมเอาไว้
