การรับกระสุนมือเปล่า หรือแม้แต่เรื่องต่างๆนาๆที่ไม่น่าเชื่อ……
เธออยากเห็นลักษณะที่แท้จริงของโลกใบนี้
หลังจากที่เรือเทียบท่า บรรดานักท่องเที่ยวก็เริ่มต่อแถวเพื่อรอขึ้นฝั่ง
ทว่าแน่นอนว่าคนที่เป็นแขกวีไอพีอย่างเฉินเฟิงไม่ต้องไปต่อแถวเหมือนนักท่องเที่ยวคนอื่น เพราะมีสิทธิพิเศษสามารถใช้ทางผ่านวีไอพีไปขึ้นฝั่งได้เลย
หลังจากเฉินเฟิงขึ้นฝั่งไปแล้ว บริเวณดาดฟ้าชั้นสามก็มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งสวมชุดเดรสหลวมโคร่งทำผมลอนสีแดงยืนอึ้งอยู่ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึงปนสงสัย “นั่นมันไอ้ขยะคนนั้นไม่ใช่หรือ? มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“คุณป้าพูดว่าไงนะครับ? ใครอยู่ที่นี่?” ตอนนั้นเองหลี่สื้อผิงก็เดินออกมา
“สื้อผิง สายตาป้าไม่ค่อยดี ดูให้ป้าทีว่าคนที่อยู่ตรงนั้นใช่ไอ้เฉินเฟิงไหม?” หญิงวัยกลางคนทำผมลอนสีแดงชี้ไปทางเฉินเฟิงก่อนเอ่ยอย่างตกตะลึง
“เฉินเฟิงงั้นหรือ?!”
เมื่อได้ยินชื่อนี้หลี่สื้อผิงก็อึ้งไป จากนั้นก็รีบมองไปตามทิศทางที่เพิ้งเย้นฟางชี้ เพียงแค่แวบเดียวม่านตาของหลี่สื้อผิงก็หดเล็กลงทันที
“ใช่มันจริงๆด้วย!” หลี่สื้อผิงตอบอย่างมั่นใจด้วยสีหน้าไม่น่าดูนัก หากเพิ้งเย้นฟางบอกว่าเป็นคนอื่นเขาอาจจะดูผิดได้ แต่เฉินเฟิงเขาไม่มีทางดูผิดแน่นอน วินาทีนี้ถึงแม้เฉินเฟิงจะกลายเป็นเศษเถ้าเขาก็จำได้
“มันมาอยู่ที่ได้ยังไง?” เพิ้งเย้นฟางขมวดคิ้วมุ่น “หรือว่าหงอี้บอกมันเรื่องที่เราออกมาเที่ยว?”
“ไม่ทราบครับ” ห
