ตามมาติดๆกับเสียงเคาะประตูคือเสียงใสๆของฉู่ชีงฉือ “พี่เฉิน ถึงจุดหมายแล้ว”
“ถึงแล้วหรือ?”
เฉินเฟิงพึมพำออกมาก่อนจะลืมตาขึ้น
จากนั้นก็ลงจากเตียงไปเปิดประตูให้ฉู่ชีงฉือ เมื่อประตูเปิดออกก็พบว่าฉู่ชีงฉือยืนรออยู่หน้าประตู
เมื่อเห็นหน้าเฉินเฟิงดวงตาคู่สวยของฉู่ชีงฉือก็กลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “พี่เฉินอีกห้านาทีเรือจะเทียบฝั่งแล้ว เราต้องเตรียมตัวแล้วล่ะ”
“อื้ม ฉันขอไปเก็บของสักครู่”
เฉินเฟิงยิ้มจางๆ ความจริงเขาคิดว่าเรือจะถึงฝั่งตอนกลางดึกเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะถึงตั้งแต่หัวค่ำแบบนี้ซึ่งเร็วกว่าที่เขาคาดการณ์ประมาณสี่ถึงห้าชั่วโมง
ฉู่ชีงฉือพยักหน้าเบาๆพลางเอ่ย “ค่ะ พี่เฉินไปเก็บของเถอะ ถ้าเสร็จเรียบร้อยก็เรียกฉันนะ” เมื่อกลับเข้ามาในห้องพักเฉินเฟิงก็เก็บเฉิงโยวไว้ในฝักดาบ จากนั้นก็เอาผ้าสีดำมาห่อฝักดาบไว้
การเดินทางในครั้งนี้เขาเอาสัมภาระมาไม่มาก นอกจากเฉิงโยวแล้วก็มีแค่โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียว ดังนั้นเขาจึงไม่มีของอะไรให้เก็บ
ไม่ถึงสองนาทีเฉินเฟิงก็ปรากฏตัวที่ประตูห้องอีกครั้ง “ไปกันเถอะ”
“ค่ะ” ฉู่ชีงฉือพยักหน้ารับ ก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดอยู่ที่บริเวณด้านหลังของเฉินเฟิง เมื่อเห็นเฉิงโยวที่ถูกห่อด้วยผ้าสีดำฉู่ชีงฉือจึงอดถามออกมาไม่ได้ “พี่เฉิน สิ่งที่พี่สะพายอยู่บนหลังคืออะไร? ดาบหรือ?”
“ใช่ มันคือดาบ” เฉินเฟิงตอบกลับ
ฉู่ชีงฉือตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “พี่เฉินใช้ดาบเป็นด้วยหรือนี่?”
