“เป็นนิดหน่อย” เฉินเฟิงอดที่จะลูบจมูกตัวเองไม่ได้ ความจริงแล้วในบรรดาอาวุธสิบแปดชนิด อาวุธที่เขาถนัดที่สุดก็คือดาบ
ในอดีตสิ่งที่เซียวกั่วจงสอนเขามากที่สุดก็คือการใช้ดาบ
เพียงแต่ว่าหลายปีมานี้เขาอาศัยอยู่ในชางโจวจึงไม่มีโอกาสได้ใช้ดาบ
การต่อสู้ในครั้งนี้กลับทำให้เขามีโอกาสได้จับดาบอีกครั้ง
ใช้เป็นนิดหน่อยหรือ?
เมื่อได้ยินคำตอบนี้มุมปากของฉู่ชีงฉือก็ยกยิ้ม หากคนอื่นบอกว่าใช้เป็นนิดหน่อยอาจจะเป็นแบบนั้นจริง แต่เมื่อเฉินเฟิงบอกว่าใช้เป็นนิดหน่อยเกรงว่าจะไม่หน่อยเหมือนที่พูด
“พี่เฉิน ฉันขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของพี่ได้ไหม?” ฉู่ชีงฉือกลอกตาไปมาก่อนจะโพล่งขึ้นมา
“หืม?” เฉินเฟิงทำหน้าแปลกใจก่อนจะเหลือบมองฉู่ชีงฉือแวบหนึ่งพลางเอ่ยถาม “ทำไมจู่ๆถึงอยากฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของฉัน?”
“ฉันรู้สึกว่าฝีมือการใช้ดาบของพี่ไม่ธรรมดา” ฉู่ชีงฉือตอบกลับอย่างจริงจัง
เฉินเฟิงยิ้มฝืดๆ “เธอยังไม่เคยเห็นฉันใช้ดาบเลย……”
“อีกไม่นานก็จะได้เห็นแล้วไงคะ” ฉู่ชีงฉือเอ่ยตัดบทเฉินเฟิง
“เช่นนั้นรอเธอได้เห็นฉันใช้แล้วค่อยว่ากันใหม่เถอะ” เฉินเฟิงเอ่ยอย่างจนปัญญา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆฉู่ชีงฉือถึงมีความคิดแบบนี้ หากเธออยากเรียนดาบ ตระกูลฉู่ก็มีคนสอนมากมาย ถึงตระกูลฉู่จะไม่มีทางมหาปรมาจารย์ด้านกระบี่ก็มีและสามารถทำให้ฉู่ชีงฉือได้เรียนการใช้ดาบอย่างเป็นระบบที่สุด
“ไม่ได้” ฉู่ชีงฉือส่ายหน้าก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉันจะฝากตัวเ
