บทที่ 497 ตบปาก
“ไม่ได้!”
พอได้ยินหลี่หงบอกให้หลี่อี้หักขาตัวเอง หลินหลันร้อนใจขึ้นมาทันที
“ลูกเขยฉันร้ายกาจมากนะ ถ้าพวกแกกล้าหักขาฉันกับเหล่าเสี้ย เขาต้องฆ่าพวกแกแน่”
“ฆ่าพวกเรา? เอาอะไรมาฆ่า?” หลี่อี้ยิ้มเย็น หลินหลันตกอยู่ในเวลาอย่างนี้แล้วยังกล้าข่มขู่เขาอีก ช่างไม่รู้ว่าคำว่าตายสะกดยังไงจริงๆ
“เขาเป็นคนตระกูลเฉิน!” ด้วยความร้อนใจ หลินหลันเลยโพล่งออกไป
เสี้ยเว่ยกั๋วอีกด้านสีหน้าเปลี่ยนตะคอกว่า: “หลันหลัน! อย่าพูดซี้ซั้วนะ!”
“พูดซี้ซั้วอะไร? มาถึงขั้นนี้แล้วนะ! ฉันจะพูดซี้ซั้วอะไรได้อีก?!” หลินหลันถลึงตาใส่เสี้ยเว่ยกั๋ว จากนั้นเธอก็มองหลี่อี้: “ฉันไม่ได้พูดซี้ซั้ว ลูกเขยฉันเป็นคนตระกูลเฉินจริงๆ”
“ตระกูลเฉิน?” หลี่อี้ขมวดคิ้ว: “ตระกูลเฉินไหน?”
“จะมีตระกูลเฉินไหนอีก?” หลินหลันแค่นเสียงหึ พูดอย่างเย่อหยิ่งว่า: “ก็ต้องตระกูลเฉินแห่งยันเจียงสิ”
“ตระกูลเฉินแห่งยันเจียง?!”
หลี่อี้สะท้านเยือกในอก: “เป็นไปไม่ได้!”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้?” หลินหลันถามยิ้มๆ
“คนตระกูลเฉินแห่งยันเจียงจะมาเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมียได้ยังไง?” หลี่อี้พูดด้วยสีหน้าตะลึง ลางสังหรณ์บอกเขาว่า หลินหลันไม่ได้โกหก แต่คนตระกูลเฉินแห่งยันเจียงจะยอมมาเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมียได้ยังไง?
“ฉันรู้ว่าแกไม่เชื่อ แต่แค่แกรอสิบนาที สิบนาทีหลังจากนั้นลูกเขยฉันก็จะมา ถึงเวลานั้นแกจะได้พิสูจน์ฐานะเขาด้วยตัวเองเลย” หลินหลันพูดด้วยสีหน้
