บทที่ 496 คนไม่ถูกกันมาเจอกัน
“คุณทำอะไรน่ะ?” เฉินเฟิงมองผู้จัดการวัยกลางคนยิ้มๆ
ผู้จัดการปาดเหงื่อที่หน้าผากพลางว่า:
“คุณเฉินครับ เมื่อกี้มีพวกตาไม่มีแววมารบกวนการทานอาหารของคุณ นี่ถือเป็นการชดเชยนะครับ”
พวกตาไม่มีแวว?
เฉินเฟิงยิ้มบางๆ นี่หมายถึงพนักงานเสิร์ฟสาวสวยคนเมื่อกี้สินะ
“อืม วางไว้นี่ละกันครับ”
เฉินเฟิงผงกหัวเล็กน้อย ของส่งมาแล้วจะไม่รับก็ใช่ที่
“ขอบคุณคุณเฉินมากครับ ขอบคุณคุณเฉินมากครับ” ผู้จัดการวัยกลางคนรีบโค้งขอบคุณ เฉินเฟิงยอมรับไวน์แดงสองขวดนี้ไว้ แปลว่าเขาไม่ถือสาร้านอาหาร ถ้าเฉินเฟิงถือสาล่ะก็ ผู้จัดการอย่างเขาคงโดนเด้งแน่
“คุณเฉิน งั้นผมขอตัวก่อน ไม่รบกวนการทานอาหารของคุณกับคุณผู้หญิงแล้วนะครับ ถ้าต้องการอะไร เรียกผมได้เลยนะครับ”
“อืม เชิญครับ” เฉินเฟิงโบกมือไล่ผู้จัดการวัยกลางคน
จากนั้นเขาหยิบส้อมขึ้นมาตักของหวานชิ้นหนึ่งลงในจานแบ่งของเสี้ยเมิ่งเหยา
“รับทานเถอะ” เฉินฟิงยิ้มบางพลางว่า
“อื้อ”
เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ ปัดปอยผมข้างขมับ ใช้ส้อมตักของหวานเข้าปากพลางค่อยๆลิ้มรส
“รสชาติเป็นไง?” เฉินเฟิงถามยิ้มๆ เมื่อก่อนตอนอยู่ตระกูลเสี้ย เสี้ยเมิ่งเหยาชอบทานของหวานฝีมือเขาที่สุด แต่เพราะกินของหวานบ่อยแล้วจะอ้วน เสี้ยเมิ่งเหยาพยายามควบคุมตัวเอง เลยตั้งกฎว่าเดือนหนึ่งจะกินของหวานครั้งหนึ่งเท่านั้น
“ไม่อร่อยเท่าที่คุณทำ” หลังจากละเลียดลิ้มรสแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างจร
