ิงจังออกมา
เฉินเฟิงหน่ายใจ เชฟของหวานของร้านอาหารนี้ อย่างน้อยก็เป็นระดับโรงแรมห้าดาวเลยนะ มีหรือที่ของหวานของพวกเขาจะอร่อยสู้ของตนไม่ได้?
“จริงสิ ยาที่คุณให้ฉันกินคราวที่แล้วคือยาอะไร?” เสี้ยเมิ่งเหยาจู่ๆก็ถามขึ้นเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง” เฉินเฟิงบอกตามจริง เขาฝึกฝนจนทำเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงออกมาได้สามเม็ด ขายให้โห้หงเย้นไปหนึ่งเม็ด ให้เจ้าสามหวงเพื่อรักษาตัวไปหนึ่งเม็ด เม็ดที่เหลือก็ลงท้องเสี้ยเมิ่งเหยาไปเรียบร้อย
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงนั่นยังมีอีกไหม?” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างเขินๆ หลังจากกินยาเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงไป เธอรู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ไม่เพียงอ่อนวัยขึ้น แถมยังมีพลังมากขึ้นอีกด้วย
“ไม่มีแล้วล่ะ” เฉินเฟิงบอกพลางยิ้มเศร้า เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงเป็นยาล้ำค่าที่แท้จริง เม็ดที่ขายให้โห้หงเย้นไปได้ถึงหนึ่งพันห้าร้อยล้าน ถึงอย่างนั้นโห้หงเย้นยังคิดว่าเธอได้กำไรด้วยซ้ำ
“แต่ถ้าคุณอยากได้ ผมจะทำยาอย่างอื่นให้แทน” เฉินเฟิงบอกอีก
ยาที่มีสรรพคุณใกล้เคียงเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงมีเยอะมาก เพียงแต่วัตถุดิบของยาพวกนั้นไม่ได้หายากเท่าวัตถุดิบของเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงเท่านั้นเอง
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหัว กำลังจะบอกว่าไม่ต้องหรอก ตอนนี้เองมือถือเธอดังขึ้น
“เมิ่งเหยา ตอนนี้อยู่ที่ไหนน่ะ?” พอกดรับ เสียงหลินหลันก็ดังขึ้นอย่างร้อนรน
“อยู่ร้านอาหารข้างนอก มีอะไรคะ?”
“แม
