่เห็นยัยบ้านั่นที่โรงพยาบาลเมื่อกี้ พี่ชายยัยบ้านั่นเหมือนกำลังตามหาพวกเรา” หลินหลันพูดอย่างลนลาน
ยัยบ้านั่น?
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วถาม: “แม่คะ ยัยบ้าที่แม่ว่า…”
“ก็ยัยบ้าที่ปล่อยหมากัดพ่อเราเมื่อกี้ไง พี่ชายมันพามันมาโรงพยาบาล มันเหมือนจะเห็นแม่แล้ว ตอนนี้ให้คนตามหาแม่ทั่วโรงพยาบาลเลย” หลินหลันพูดอย่างร้อนรน เธอเห็นหลี่หงที่ทางเดิน ตอนนี้หลี่หงกำลังถูกคนหามขึ้นบนเตียงเข็น เธอถึงไม่โดนจับได้
“แม่ อย่าใจร้อนไป หนูกับเฉินเฟิงจะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกได้ว่าเรื่องมันซีเรียสมาก ถ้าหลี่หงพาคนมาล้างแค้นจริงๆ งั้นหลินหลันกับเสี้ยเว่ยกั๋วซวยแน่งานนี้
ตอนนี้ที่โรงพยาบาลมีการ์ดสูทชุดดำใส่หูฟังจำนวนไม่น้อยกำลังตามหาคนจริงๆ
“เธอแน่ใจว่าพึ่งเห็นพวกบ้านนั้น?”
หลี่อี้มองดูหลี่หงที่นอนแบบบนเตียงเข็นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ฉันแน่ใจ!” หลี่หงพูดพลางกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน “พี่คะ ฉันแน่ใจว่าฉันเห็นยัยป้านั่น หล่อนเป็นพวกเดียวกับไอ้ขยะที่ทำขาฉันหัก!”
“อืม เธออย่าพึ่งร้อนใจไป พี่ต้องช่วยเธอหาคนให้เจอแน่” หลี่อี้ปลอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลี่หงเป็นญาติเพียงคนเดียวของเขา แต่ตอนนี้เธอกลับโดนคนทำร้ายจนพิการ จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังไง
“พี่คะ ไอ้ขยะนั่นมันร้ายกาจมาก พี่ให้คนของพี่ระวังหน่อยนะ” หลี่หงพูดอย่างหวั่นๆ ถึงจะเกลียดเฉินเฟิงเข้ากระดูกดำ แต่เธอจำเป็นต้องยอมรับในฝีมือของเฉินเฟิง ลูกน้องที่สามีเธอ
