พามายี่สิบกว่าคน ในเวลาไม่ถึงสิบวินาทีก็โดนเฉินเฟิงจัดการซะหมอบ นี่มันเรื่องเหลือเชื่อชัดๆ
“วางใจเถอะ คนของพี่นะไม่เหมือนคนของสามีเธอ ที่พี่มีน่ะยอดฝีมือทั้งนั้น!” สายตาหลี่อี้ฉายแววมั่นใจ เพื่อแก้แค้นให้หลี่หง เขาขอยืมตัวจอมยุทธ์คนหนึ่งมาจากซงเต่าเฟิง
เขาไม่เชื่อหรอกว่า จะมีใครที่จอมยุทธ์รับมือไม่ได้
ในตอนนี้เอง การ์ดชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพักคนไข้
“พี่อี้ เจอตัวแล้วครับ!”
“หาเจอแล้ว?” หลี่อี้สีหน้าเย็นชา: “พาฉันไปดู!”
“ครับ พี่อี้”
การ์ดชุดดำพยักหน้า เตรียมจะลุกขึ้น ตอนนี้เองหลี่หงที่อยู่ด้านหลังปรี๊ดร้องแทรกขึ้น
“พี่ ฉันจะไปด้วย!”
หลี่อี้ขมวดคิ้วมองหลี่หง: “บาดแผลของเธอ…”
“บาดแผลฉันไม่เป็นไรหรอก! ฉันไม่เห็นพี่ถลกหนังไอ้ขยะนั่นกับตา ฉันนอนไม่หลับแน่!”
หลี่อี้ถอนหายใจยาว: “งั้นดี ไปด้วยกัน”
หลายนาทีผ่านไป การ์ดชุดดำสองคนช่วยกันหามหลี่หงเดินเข้าห้องพักคนป่วยของเสี้ยเว่ยกั๋ว
ตอนนี้เสี้ยเว่ยกั๋วโดนคนฉุดกระชากลงจากเตียงคนป่วย และบังคับให้เขาคุกเข่าอยู่กับพื้น
หลินหลันโหวกเหวกโวยวายอยู่ข้างๆ: “ปล่อยฉันนะ! พวกแกรู้ไหมว่าลูกเขยฉันเป็นใคร?! ถ้าพวกแกกล้าทำฉัน ลูกเขยฉันฆ่าพวกแกแน่!”
เห็นหลินหลันโดนมัดอยู่แล้วยังกร่างขนาดนี้ หลี่อี้เดือดขึ้นมาทันที: “ตบปาก!”
“ครับ พี่อี้”
การ์ดชุดดำเดินไปที่หน้าหลินหลัน และตวัดมือตบเข้าให้โดยไม่ให้โอกาสหลินหลันได้อ้าปากเลย
“เพี๊ยะ”
“เพี๊ยะ”
“เพี๊ยะ”
ตบไ
