าสงบ หลี่อี้ดูตกใจกับชื่อเสียงตระกูลเฉินมาก ตอนนี้ยิ่งเธอสงบเท่าไหร่ หลี่อี้ก็จะยิ่งระแวงเธอมากขึ้นเท่านั้น
“ได้ ฉันจะรอสิบนาที” หลี่อี้มองหลินหลันอย่างเย็นชา: “สิบนาทีให้หลัง ถ้าลูกเขยเธอยังไม่ปรากฏตัว หรือเขาไม่ใช่คนตระกูลเฉิน ฉันจะให้เธออยากตายก็ตายไม่ได้ อยากอยู่ก็อยู่ไม่รอด!”
แววตาหลี่อี้ส่อแววมาดร้าย สิบนาทีเขารอไหว
ถ้าสิบนาทีผ่านไปแล้ว เขาพบว่าหลินหลันหลอกเขา งั้นเขาจะให้หลินหลันรู้สึกเลย!
ไม่ถึงสิบนาที เอาแบบเป๊ะๆคือ แปดนาที เฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องพักคนไข้
ตอนเห็นใบหน้าเสี้ยเว่ยกั๋วและหลินหลันที่อยู่ในห้องพักมีรอยฝ่ามือและเปื้อนเลือด เฉินเฟิงมีสีหน้าเย็นชาทันที
ตอนนี้เสียงแหลมปรี๊ดเสียงหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู:
“พี่ ไอ้ขยะนั่นมาแล้ว!”
เฉินเฟิงหันไปมองที่มาของเสียง แต่กลับเห็นหลี่หงมองตัวเองด้วยสายตามาดร้าย
“ดูท่าเมื่อกี้จะสั่งสอนเธอไม่พอนะ!” สายตาเฉินเฟิงส่อประกายเย็นเฉียบ เดิมคิดว่าเขาหักขาหลี่หงจะทำให้เธอได้รับบทเรียน ใครจะรู้ว่าหลี่หงมาหาเรื่องอีกแล้ว
“พี่ ฆ่ามันเลย! ไอ้ขยะนี่แหลละที่หักขาฉัน!” หลี่หงมองเฉินเฟิงด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว เธอไม่รู้จักตระกูลเฉินอะไร เธอรู้เพียงแต่ว่า เฉินเฟิงที่ยืนตรงหน้าหักขาเธอหนึ่งข้าง ทำให้เธอกลายเป็นคนพิการ
“พี่ ลงมือซะทีสิ”
เห็นหลี่อี้ไม่ขยับเขยื้อน หลี่หงทนไม่ไหวเร่งเข้าอีก
น้ำเสียงเร่งเร้านี่ทำให้หลี่อี้ได้สติหล
