ฉันอยากถามแกว่า เรื่องที่แกให้คนตบปากฉันน่ะจะเคลียร์ยังไง?”
“คุณน้าหลิน อยากเคลียร์ยังไงครับ?” หลี่อี้ยิ้มประจบ หลินหลันเห็นได้ชัดว่าเจ้าคิดเจ้าแค้น ถ้าวันนี้เขาทำให้หลินหลันพอใจไม่ได้ เฉินเฟิงคงไม่ปล่อยเขาไปแน่
“ตบปาก”
หลินหลันเหล่หลี่อี้ ยิ้มมุมปากว่า: “ตบปากตัวเอง”
“ตบปาก?” หลี่อี้อึ้ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าหลินหลันจะร้องขอแบบนี้
“ทำไม ไม่ยอม?” หลินหลันขมวดคิ้ว
หลี่อี้รีบส่ายหน้ารัวๆ: “ยอมครับ ยอม”
ระหว่างพูด หลี่อี้ก็ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรง
เห็นได้ชัดเลยว่า หลี่อี้ไม่ได้ยั้งมือไว้เลย เขาใช้แรงเยอะมาก ตบหนึ่งฉาดไป ใบหน้าด้านซ้ายก็แดงเถือกไปเลย
แต่หลินหลันกลับไม่คิดจะยกโทษให้หลี่อี้ง่ายๆ เธอยิ้มบอก: “ตบเดียวไม่พอหรอก”
ตบเดียวไม่พอ?
สายตาหลี่อี้ฉายประกายวาบขึ้น ก่อนกัดฟันกรอด และยกมือขึ้นอีก
เพี๊ยะเพี๊ยะเพี๊ยะ…
ไม่ถึงหนึ่งนาที หลี่อี้ก็ตบหน้าตัวเองไปหลายสิบฉาด หน้าเขาบวมฉุอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
“พี่…”
หลี่หงตะลึงงงตาแตกไปแล้ว เธอไม่เคยคิดเลยว่า จะมีวันหนึ่งที่หลี่อี้ยอมอ่อนข้อต่อหน้าคนอื่นขนาดนี้ เพื่อเอาตัวรอด แม้แต่เรื่องน่าอายอย่างตบหน้าตัวเองก็ยังทำออกมาได้
ผ่านไปอีกหนึ่งนาที หลี่อี้หยุดมือลง เขาหันมาทางหลินหลัน พยายามยิ้มมุมปากถามว่า:
“คุณน้าหลิน แบบนี้โอเคไหมครับ?”
“เหอะ โอเคละ” หลินหลันแค่นเสียงหึ การรู้จักยอมของหลี่อี้ดูเหนือความคาดหมายของเธอมาก เดิมเธอคิดว่าจ
