่ามือห้านิ้วปรากฏขึ้นมาเด่นชัด
งงเต็ก
งงเต็กจริงๆ
ทุกคนในที่นั้นงงเต็กไปตามๆกัน
ฉินเจิ้นไม่ใช่พ่อของฉินหมิงหรอ? ทำไมถึงตบฉินหมิงล่ะ?
“พ่อ พ่อตบผมทำไม?”
ฉินหมิงมือกุมหน้าถาม สายตาเขาทอประกายเหลือเชื่อ
“ไอ้ลูกเวร ใครให้แกไปหาเรื่องข้างนอกฮะ?!”
ฉินเจิ้นตะคอก น้ำเสียงดังราวสายฟ้าฟาดสะท้านไปถึงทุกคนในที่นั้นจนหูอื้อไปหมด
ฉินหมิงยิ่งไม่เข้าใจหนักขึ้น: “พ่อ ผมโดนคนทำร้ายนะ ลูกชายพ่อโดนทำร้าย จะตายอยู่แล้วเนี่ย พ่อไม่ไปล้างแค้นคนที่มันทำลูกพ่อ นี่พ่อยัง…”
“เพี๊ยะ”
ไม่รอฉินหมิงพูดจบ ฉินเจิ้นตบหน้าเขาให้อีกฉาด
ตบนี้ตบหนักและเน้น!
ฉินหมิงโดนตบกระเด็นไปบนพื้น และไม่ได้ลุกขึ้นมานานเลย
ทั้งงานเงียบสนิท
ฉินเจิ้นบ้าไปแล้วหรอ?
ทำไมเขา…
ในตอนที่ทุกคนกำลังคิดว่าทำไมฉินเจิ้นมาถึงก็มาระดมตบฉินหมิงนี่เอง ฉินเจิ้นขยับแล้ว!
เขาเดินไปหาเฉินเฟิง
พอเห็นฉากนี้ พนักงานเสิร์ฟสาวสวยถอนหายใจเฮือก พอสั่งสอนลูกชายตัวเองเสร็จ ฉินเจิ้นคงไปสั่งสอนเฉินเฟิงซักทีล่ะนะ?
ฉินเจิ้นเดินมาหยุดยืนหน้าเฉินเฟิง แต่ไม่ได้ทำตามที่ทุกคนคาดเดาคือ เขาไม่ได้ไปหาเรื่องเฉินเฟิง!
เขาโค้งตัวเล็กน้อย พูดเสียงต่ำว่า:
“คุณเฉิน ผมสั่งสอนไอ้ลูกไม่รักดีไปแล้ว ต้องขอความกรุณาคุณเฉินอย่าได้ถือสาเรื่องก่อนนี้เลยนะครับ”
คุณเฉิน?!
ฉินเจิ้นเรียกไอ้กระจอกนี่ว่า คุณเฉิน?!
พอได้ยินสรรพนามที่ฉินเจิ้นเรียกเฉินเฟิง พนักงานเสิร์ฟสาวสวยตกตะลึง สีหน้าซีดเผือดท
