ป็นครั้งสุดท้ายนะว่า นายรู้จักชื่อน้าเล็กของฉันได้ยังไง?” ฉินหมิงถามเสียงเย็น เขาต้องแน่ใจความสัมพันธ์ของเฉินเฟิงกับฉินเสวี่ยนหรัวก่อน ถึงจะตัดสินใจได้ว่าจะจัดการเฉินเฟิงยังไง
“ฉันกับน้าเล็กนาย ไม่ได้เป็นอะไรกัน” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ
“ไม่ได้เป็นอะไรกัน?” ฉินหมิงแค่นยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “งั้นนับแต่นี้เป็นต้นไป ผู้หญิงของนายก็จะเป็นของฉันแล้ว!”
ฉินหมิงพูดพลางยื่นมือไปหาเสี้ยเมิ่งเหยา
แต่ยังไม่ทันที่มือเขาจะจับโดนตัวเสี้ยเมิ่งเหยา
“ปึ้ง—-“
มือใหญ่มือหนึ่งคว้าจับที่คอหอยเขา เอาท้ายทอยเขาไปกระแทกแก้วไวน์ดังพลั่ก
ซากขวดแตกกระเด็น ไวน์สาดกระเซ็น ไหลเจิงนองดูสะดุดตา
เฉินเฟิงยังไม่หนำใจ เขาคว้าจับขวดเหล้าอีกขวด
พลั่ก
ฉินหมิงท้ายทอยแตก เลือดสาด
สองมือเขาเกาะโต๊ะ ร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด
ทั้งหมดนี้ดูเหมือนใช้เวลานาน แท้ที่จริงแล้วตั้งแต่เฉินเฟิงจับคอหอยฉินหมิงจนหัวฉินหมิงแตก รวมกันยังไม่ถึงสองวินาทีเลย
“อ๊า!”
จนกระทั่งฉินหมิงล้มลงพื้นตัวอ่อนยวบ ผู้หญิงหลายคนในร้านอาหารถึงร้องกรี๊ดขึ้นมา
พวกผู้ชายพากันสีหน้าเปลี่ยน
“หาเรื่องตาย!”
