่นเสียงหึ “อีกอย่างฉันว่านะ เขายังให้น้อยไปด้วยซ้ำ อย่างน้อยเขาน่าจะให้บ้านเราซักหมื่นล้าน”
“หมื่นล้าน!”
พอได้ยินหลินหลันพูดแบบนี้ เสี้ยเว่ยกั๋วแทบมองบน หลินหลันนี่กล้าพูดนะ เห็นเงินเป็นกระดาษเช็ดก้นหรือยังไง เอ่ยปากทีก็ขอหมื่นล้านเลย
“ช่างเถอะ ไม่เอาเงินเขาหมื่นล้านหรอก ตอนนี้ฉันอยากขอเขาเรื่องเดียว ไปให้ห่างบ้านพวกเราไกลหน่อยก็พอ โดยเฉพาะเมิ่งเหยา ฉันไม่อยากให้เขามายุ่งเกี่ยวกับเมิ่งเหยาอีก” หลินหลันพูดอย่างเย็นชา ในเมื่อรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว งั้นเธอก็จะไม่พูดเรื่องกลับมาแต่งงานกันใหม่อีก เธอน่าจะคิดๆมากกว่าว่า จะทำยังไงถึงจะตัดขาดกับเฉินเฟิงได้
“หลันหลัน ถ้าตระกูลเฉินมีคนจะตามฆ่าเสี่ยวเฟิงจริงๆ งั้นตอนนี้เป็นเวลาที่เสี่ยวเฟิงต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด ตอนนี้สิ่งที่พวกเราควรทำคือช่วยเสี่ยวเฟิง ไม่ใช่ตัดขาดสัมพันธ์กับเสี่ยวเฟิงนะ” เสี้ยเว่ยกั๋วพยายามเตือนอย่างจริงจัง
หลินหลันน่ะมองโลกในความจริงเสมอ เขาไม่แปลกใจที่หลินหลันตัดสินใจแบบนี้ เพียงแต่ว่าเขารับไม่ค่อยได้ที่หลินหลันจะทำกับเฉินเฟิงแบบนี้
“ช่วยเขา? เอาอะไรไปช่วยล่ะ?” หลินหลันมองค้อนเสี้ยเว่ยกั๋วน้อยๆ
“เสี้ยเว่ยกั๋ว คุณแก่เลอะเลือนหรือเปล่า? คนที่จะฆ่าเฉินเฟิงน่ะไม่ใช่คนธรรมดานะ แต่เป็นตระกูลเฉินแห่งยันเจียง! คนธรรมดาอย่างพวกเราไม่ต่างอะไรกับมดตัวเล็กในสายตาตระกูลเฉินแห่งยันเจียงเลยนะ ตระกูลเฉินอยากบีบพวกเราให้ตาย ไม่ต้อง
