ลงมือเองด้วยซ้ำ สั่งการลงมาคำเดียวก็มีคนมากมายจะมาฆ่าเราแล้ว”
“เหอะ จะช่วยเฉินเฟิง? ฉันว่าคุณคิดให้ดีว่าจะทำยังไงให้พวกเรารอดดีกว่า” หลินหลันแค่นเสียงหยัน
เสี้ยเว่ยกั๋วถอนหายใจยาวไม่ได้พูดอะไร ด้านหนึ่งเพราะหลินหลันพูดมีเหตุผล อีกด้านหนึ่งเป็นเพราะพูดกับหลินหลันต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ หลินหลันไม่ฟังคำเขาเลย
“อยากกินอะไรหรอ?” หลังออกมาจากโรงพยาบาล เฉินเฟิงเบนสายตาไปที่เสี้ยเมิ่งเหยา ตั้งแต่ออกจากชางโจวมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้อยู่กับเสี้ยเมิ่งเหยาสองต่อสอง
เสี้ยเมิ่งเหยามองเฉินเฟิงอย่างลังเล และพูดเสียงเบาว่า: “อะไรก็ได้”
อะไรก็ได้…
เฉินเฟิงหน่ายใจ ว่าแล้วต้องตอบแบบนี้
ถึงปากเสี้ยเมิ่งเหยาจะบอกอะไรก็ได้ แต่เฉินเฟิงก็ยังตั้งใจเลือกร้านอาหารอย่างดี สุดท้ายเลือกร้านอาหารเป็นร้านอาหารตะวันตกร้านหนึ่งทางตอนตะวันตกของเมือง สาเหตุที่เลือกจองที่นี่เพราะของหวานที่นี่ไม่เลวเลย แถมเสี้ยเมิ่งเหยาก็ชอบทานของหวานซะด้วย
ครึ่งชม.ผ่านไป เฉินเฟิงขับรถมาถึงร้านอาหารตะวันตกที่ชื่อว่า ทะเลอีเจียน
เนื่องจากเป็นดินเนอร์สุดหรู ทำให้ด้านนอกร้านอาหารตะวันตกทะเลอีเจียนจอดรถหรูเต็มไปหมด
เขาหาที่จอดรถ พอจอดรถเสร็จ เฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยาลงจากรถพร้อมกัน และเดินเข้าไปในร้านอาหาร
พอก้าวเข้าไปก็มีผู้ชายวัยกลางคนแต่งกายด้วยชุดสูทสไตล์ผู้จัดการก้าวเท้ายาวเข้ามา สายตาผู้ชายวัยกลางคนคนั้นชะงักหยุดที่เสี้ยเมิ่งเหยาชั่ว
