การคาดเดาก็ตาม เธอก็คงไม่ถากเยาะเย้ยเฉินเฟิงเช่นนั้น
“ฉันบอกกับคุณ คุณจะเชื่อเหรอ?” เสี้ยเว่ยกั๋วมองตาหลินหลันอยู่แวบหนึ่งอย่างอารมณ์ไม่ได้
น้ำเสียงหลินหลันหยุดค้างทันที ถูกต้องแล้ว เธอไม่มีทางเชื่อ ถ้าเป็นครั้งที่หลินเย่นมาขอร้องที่บ้าน เธอก็คงไม่เอาเรื่องพวกนี้มาคิดปะติดปะต่อกันกับเฉินเฟิงหรอก
“เฉินเฟิงนี่ก็จริงๆ เลย เขาเป็นถึงทายาทของตระกูลเฉิน ถ้าเขาบอกพวกเราตั้งแต่แรกก็ไม่ดีกว่าเหรอ จะต้องมาหลบซ่อนต่อในบ้านเสี้ยของพวกเราด้วย ทำท่าเป็นหมูโง่ๆ แต่มาหลอกจัดการพวกเรา ทำให้พวกเราทนลำบากมาตั้งสามปี” หลินหลันกล่าวโทษ สามปีนี้ บ้านของพวกเขาถูกคนดูถูกซะส่วนใหญ่ ทุกอย่างมาจากเฉินเฟิง ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเฉินเฟิงเป็นทายาทของตระกูลเฉิน งั้นบ้านของพวกเขา สามปีที่ผ่านมา ก็คงใช้ชีวิตที่แสนจะวิเศษ
“เสี่ยงเฟิงก็คงมีเหตุผลบางอย่าง คุณลืมไปแล้วหรือยังไงสามปีก่อน ตอนที่พวกเราเจอเขาเป็นครั้งแรก เขาอยู่ในสภาพไหน?” เสี้ยเว่ยกั๋วถาม สามปีก่อน เขาเป็นคนช่วยชีวิตเฉินเฟิงเอาไว้ เฉินเฟิงในเวลานั้น ทั้งตัวมีแต่เลือดไหลนอง ถ้าไม่ใช่ว่าจมูกยังหายใจอยู่ เหมือนคนยังมีชีวิตรอด เขาก็คงไม่ไปช่วยเฉินเฟิงเอาไว้หรอก
“เขาเป็นถึงทายาทของตระกูลเฉิน เขาจะมีความทุกข์ร้อนอะไรอีก? ใครกันที่กล้าลงมือฆ่าเขา?” เมื่อได้ยินคำพูดของเสี้ยเว่ยกั๋ว หลินหลันฉุกคิดขึ้นมาได้
“เป็นทายาทของตระกูลเฉินแล้วยังไง? ในโลกใบนี้ตระกูลที่มีฐานะใ
