งเหยา?” เฉินเฟิงขมวดคิ้ว สำหรับคุณตาของเมิ่งเหยาที่หลินหลันว่า เขาจำไม่ค่อยได้ สิ่งเดียวที่จำได้คือ ตอนไปเยี่ยมคุณตาคนนี้กับเสี้ยเว่ยกั๋วเมื่อสองปีก่อนโดนขับไล่ออกมา ไม่ได้เจอตัวเลยสักนิด
“อืม พ่อของแม่เอง หลินเซียวเสียน” หลินหลันไม่ถือว่า เธอพูดชื่อพ่อตัวเองออกมาเลย
“ทำไมถึงจะให้ผมไปเป็นเพื่อนเมิ่งเหยา? คุณตาเขา…อยากเจอผม?” เฉินเฟิงถาม สำหรับหลินเซียวเสียน เขาไม่ได้รู้สึกแย่อะไรมากมาย ถึงเขาจะไม่เคยเจอคุณตาหลินมาก่อน แต่ได้ยินจากปากเสี้ยเว่ยกั๋วว่า เมื่อก่อนคุณตาหลินรักเสี้ยเมิ่งเหยามาก
เพื่อไม่ให้เสี้ยเมิ่งเหยาแต่งงานกับลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านเมียอย่างเขา คุณตาหลินถึงกับออกปากว่าห้ามคนตระกูลเสี้ยย่างเท้าเหยียบเข้าตระกูลหลินโดยเด็ดขาด
“อืม พ่อของแม่อยากเจอเรา เขาอยากดูสักหน่อยว่า สามีที่เมิ่งเหยาเลือกเองจะให้ความสุขเมิ่งเหยาได้ไหม” หลินหลันพูดตามความจริง ถึงแม้ว่าหลินเซียวเสียนจะไม่ได้เอ่ยชื่อเฉินเฟิงเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่รุ่นหลานของตระกูลหลินต่างพากันดูออกว่า หลินเซียวเสียนอยากจะเจอเฉินเฟิง
ไม่ใช่เพื่ออะไร แต่เพื่อความสบายใจของตัวเอง
ถ้าไม่ได้เจอเฉินเฟิง ไม่แน่ใจว่าเฉินเฟิงจะเหมาะกับเสี้ยเมิ่งเหยาไหม หลินเซียวเสียนต่อให้ลงหลุมไปแล้วก็คงนอนตายตาไม่หลับ
“ผมกับเมิ่งเหยา…”
“เรื่องที่เราหย่ากับเมิ่งเหยาน่ะพ่อของแม่ยังไม่รู้ คนที่รู้เรื่องนี้มีแค่หลินเย่น” เหมือนจะรู้ว่าเฉินเฟิงจะพูดอะไร
