หลินหลันรีบแย่งพูดก่อนเลย
“ได้ พรุ่งนี้ผมจะไปนะ” เฉินเฟิงพูดเสียงขรึม เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่ไป ถึงเรื่องนี้หลินหลันจะเป็นคนพูดออกมา แต่สุดท้ายก็ทำเพื่อเสี้ยเมิ่งเหยา
ถ้าพรุ่งนี้เขาไม่ยอมเป็นเพื่อนเสี้ยเมิ่งเหยาไปงานวันเกิดคุณตาหลิน สุดท้ายคนที่จะลำบากใจที่สุดคือเสี้ยเมิ่งเหยาน่ะแหละ
ดังนั้นพรุ่งนี้เขาต้องไป
และไม่เพียงต้องไป ยังต้องไปแบบเต็มยศด้วย
อย่างน้อยต้องให้คุณตาหลินเห็นว่า เขามีความสามารถพอจะให้ความสุขกับเสี้ยเมิ่งเหยาได้
“งั้นก็ตกลงตามนี้นะ พรุ่งนี้หกโมงเย็นแม่กับเมิ่งเหยารอเราที่หน้าบริษัทนะ มารับพวกเราก่อนแล้วค่อยไปบ้านหลิน จากนั้นก็ไปที่โรงแรมจินหม่ากัน” หลินหลันบอกยิ้มๆ เฉินเฟิงรับปากคำขอร้องของเธอ แสดงว่าการคาดเดาของเธอก่อนหน้านี้ไม่ผิด เฉินเฟิงยังชอบเสี้ยเมิ่งเหยาอยู่ ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางเป็นห่วงเป็นใยเสี้ยเมิ่งเหยาแบบนี้หรอก
“ได้ครับ” เฉินเฟิงพยักหน้าเบาๆ ดูท่าทางหลินหลันแล้ว คราวนี้ตระกูลหลินน่าจะจัดงานวันเกิดของหลินเซียวเสียนแบบยิ่งใหญ่ ไม่อย่างนั้นคงไม่เลือกโรงแรมจินหม่าที่หรูสุดๆเป็นสถานที่จัดงานวันเกิดหรอก
พอหลินหลันจากไป เฉินเฟิงขับรถมาที่ตลาดของเก่าอีกครั้ง
เขาต้องมาเลือกซื้อของขวัญให้หลินเซียวเสียน
ครั้งนี้เป็นงานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของหลินเซียนเสียน คนใหญ่คนโตของตระกูลหลินต้องไปกันครบแน่
เขากับเสี้ยเมิ่งเหยาในฐานะลูกหลานไปร่วมอวยพรวันเกิดให้ผู้ใหญ่ จะไปม
