เหลือทิ้งไว้เพียงหลี่สื้อผิงที่ยังอยู่ที่เดิม เขามองไปทางที่หลี่อี้เดินไปด้วยสายตาเกลียดแค้น จากนั้นเดินกลับเข้าไปในห้อง…..
เช้าวันที่สอง เฉินเฟิงมาที่บริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปตามปกติ
เพิ่งมาถึงหน้าประตูบริษัท ก็เห็นหวู่เหวินโป๋ยืนตัวสั่นท่ามกลางลมหนาว
“พี่เฟิง！”
เมื่อเห็นเฉินเฟิง สีหน้าของหวู่เหวินโป๋แปรเปลี่ยนเป็นประจบทันที แม้แต่สรรพนามที่ใช้เรียกก็เปลี่ยนเป็นพี่เฟิง
ไม่รอให้เฉินเฟิงได้พูด หวู่เหวินโป๋เดินไปตรงหน้าเฉินเฟิง：“พี่เฟิง เมื่อวานผมทำรถพี่พัง ต้องขอโทษด้วยนะครับ”
ขณะที่พูด หวู่เหวินโป๋หยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋า：“พี่เฟิง นี่คือรถที่เมื่อคืนผมให้คนไปเอามา เป็นรุ่นเดียวกับของพี่ เหมือนกับคันเดิมครับ”
“นายทำงานเร็วดีหนิ” มองดูหวู่เหวินโป๋ที่หน้าทั้งเขียวและบวม เฉินเฟิงพูดหยอกล้อขึ้นมา
“แน่นอนครับ ทำงานให้พี่เฟิง ไม่เร็วได้หรอครับ?” หวู่เหวินโป๋ยิ้มแห้งๆ รีบพูดประจบเฉินเฟิง
จากนั้น เขาพูดขึ้นอีก：“พี่เฟิง วิลล่าหลังนั้นของผมได้จัดการเอกสารโอนย้ายเกือบจะเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวผมให้คนส่งไปให้พี่ แล้วพี่ก็เซ็นชื่อนะครับ”
“ได้ ไม่มีปัญหา” เฉินเฟิงคลายยิ้มบางๆ ท่าทีของหวู่เหวินโป๋เปลี่ยนแปลงกะทันหัน มีเพียงแค่หลักการเดียวเท่านั้น เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของตนแล้ว
ถึงแม้ไม่รู้ว่าเขารู้ได้ยังไง แต่ไม่มีอะไรให้น่าสงสัย เขาต้องรู้แล้วอย่างแน่นอน
ไม่อย่างนั้น เขาไม่มีวันขยันขนาดนี้หรอก
“เฉินเฟิง?
